29.12.14

Reviews

Πλησιάζοντας στο τέλος μίας ακόμα χρονιάς οι περισσότεροι από εμάς έχοντας διάθεση για απολογισμό καταλήγουμε συχνά στη στερεότυπη φράση ότι “δεν είναι ο προορισμός, αλλά το ταξίδι που έχει σημασία”. Σίγουρα κάτι τέτοιο είναι αληθές αλλά δεν αρκεί να αποδώσει και τις δυο όψεις του νομίσματος. Είναι κοινό μυστικό μεταξύ των δημιουργικών ανθρώπων ότι ο τελικός προορισμός καθορίζει πολλές από τις λεπτομέρειες του ταξιδιού και το αντίστροφο. Κάπως έτσι ξεκίνησαν και οι “Γραφιστορίες”, σαν ένα ταξίδι με συγκεκριμένο στόχο και προορισμό που όμως στην πορεία θέλησε να εξερευνήσει νέους τόπους, να βάλει στο τραπέζι καινούργιους χάρτες και να περάσει από μονοπάτια που στην αρχή φάνταζαν δύσβατα.



Αρχικά από τις σελίδες της κυριακάτικης έκδοσης της εφημερίδας και στη συνέχεια μέσα από το πολιτιστικό ένθετο “Παράθυρο”, ευχαριστώ Διονύση! ευχαριστώ Μερόπη!, θέλησα να ρίξω μια αχτίδα φωτός στο πολλές φορές παρεξηγημένο από το ευρύ κοινό, επάγγελμα του γραφίστα. Ποιο είναι τελικά το αντικείμενο ενός σχεδιαστή οπτικής επικοινωνίας και ποια τα όπλα και οι γνώσεις που διαθέτει για τον σκοπό αυτό; Η πλειονότητα των εν δυνάμει πελατών ενός γραφίστα αγνοούν το τι αυτός μπορεί πραγματικά να τους προσφέρει και πώς θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τις γνώσεις και τις επικοινωνιακές του δεξιότητες για το προσωπικό ή το επαγγελματικό τους όφελος. Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται μόνο στις σχέσεις των freelancers σχεδιαστών με τους πελάτες τους, καθώς δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ακόμα και μεγάλες εταιρείες προσλαμβάνουν έναν γραφίστα για να του αναθέσουν τελικά απλές εργασίες σελιδοποίησης [DTP] ή γραφειακής υποστήριξης. Είναι σαν κάποιος να αγοράζει εισιτήριο για τη συναυλία των Rolling Stones και να παρακολουθεί το υπερθέαμα από την εξέδρα πίνοντας… τσάι.

Δεν είναι όμως μόνο το ανυποψίαστο κοινό με το οποίο θα πρέπει ένας σχεδιαστής να βρει κοινούς διαύλους επικοινωνίας. Εξίσου σημαντικό, αν όχι σημαντικότερο, είναι να μπορέσει ο χώρος των δημιουργικών ανθρώπων και επαγγελματιών της οπτικής επικοινωνίας να αποκτήσει ενιαίο τρόπο σκέψης, δράσης και αντιμετώπισης των προκλήσεων που του επιφυλάσσει το μέλλον αλλά και το παρόν. Η έλλειψη σωστής ενημέρωσης, η υποβάθμιση του επαγγέλματος, η δυσκολία των νέων σχεδιαστών να βγουν στην αγορά εργασίας, η απουσία τακτικών εκδηλώσεων, συνεδρίων και εκθέσεων σε σχέση με τις γραφικές τέχνες είναι μερικά μόνο από τα προβλήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος ένας graphic designer. Η καλλιέργεια επαγγελματικής συνείδησης, η θέσπιση κανόνων και κώδικα δεοντολογίας, η συστηματική προσαρμογή, ενημέρωση και εκπαίδευση είναι το αποτελεσματικότερο αντίδοτο στην ανασφάλεια και την αβεβαιότητα που μπορεί να προκαλεί ένα εργασιακό περιβάλλον που συνεχώς μεταλλάσσεται. Αυτοί είναι και οι λόγοι που καθιστούν την ανάληψη δράσεων και πρωτοβουλιών, από και για την κοινότητα, επιβεβλημένη.

Το 2014 ήταν μόνο η αρχή του ταξιδιού για τις “Γραφιστορίες” ενώ η αποδοχή και τα μηνύματα από την κοινότητα παραπάνω από ενθαρρυντικά. Η αλήθεια είναι ότι στην Κύπρο υπάρχει ένα αξιολογότατο ανθρώπινο δυναμικό και ένα πλούσιο υπόβαθρο στον τομέα της γραφιστικής και της οπτικής επικοινωνίας που όχι μόνο παραμένει “ανεκμετάλλευτο”, αλλά που διψά για γνώση και δημιουργία. Πάντα πίστευα ότι οι ευχές πρέπει να εκφράζονται για να πραγματοποιούνται. Καλό, ευτυχισμένο, χαρούμενο και δημιουργικό 2015, με εκδηλώσεις και δημιουργικές συναντήσεις.




Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 28.12.14
#Γραφιστορίες #020

23.12.14

Μαζική αντίδραση των γραφιστών στον Καναδά ενάντια σε φοιτητικό διαγωνισμό της κυβέρνησης για τα 150 χρόνια του Καναδά.

Ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας Λέων Τολστόι στο αυτοβιογραφικό του έργοΜια Εξομολόγηση”, με την δύναμη του κριτικού ρεαλισμού που τον διακρίνει αναφέρει χαρακτηριστικά ότιΤο λάθος δεν παύει να είναι λάθος, επειδή η πλειοψηφία μετέχει σε αυτό”. Και πως θα μπορούσε άραγε να χαρακτηριστεί διαφορετικά η απόφαση της Καναδικής Κυβέρνησης να προκηρύξει ανοικτό φοιτητικό διαγωνισμό σχεδιασμού λογοτύπου για να γιορτάσει τα 150 χρόνια κρατικής της υπόστασης. Γιατί μπορεί ανάλογα παραδείγματα να έχουν πληθύνει τα τελευταία χρόνια όχι μόνο διεθνώς αλλά και στην Κύπρο αλλά θα όφειλαν οι εκάστοτε κρατικοί αξιωματούχοι αν όχι να γνωρίζουν τον Τολστόι και το έργο του, ψιλά γράμματα θα πει κάποιος, τουλάχιστον να μπορούν να διακρίνουν την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο σωστό και το λάθος.

Η ιστορία έγινε γνωστή και διαδόθηκε κυρίως διαμέσου των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης και αφορά στην αντίδραση της Ένωσης Καναδών Σχεδιαστών που εν ολίγης ζητά από την Καναδική κυβέρνηση να ακυρώσει τον εν λόγω διαγωνισμό. Στο κείμενο που προσυπογράφουν πάνω από 4000 επαγγελματίες του χώρου της οπτικής επικοινωνίας η οργάνωση των Καναδών σχεδιαστών αναφέρει χαρακτηριστικά ότι σε αυτού του τύπου τους διαγωνισμούς καλούνται να λάβουν μέρος άτομα που ως επί το πλείστον ασχολούνται περιστασιακά ως γραφίστες. Είναι λανθασμένη η εντύπωση ότι οι επαγγελματίες του κλάδου απολαμβάνουν το να συμμετέχουν σε αυτά τα είδη των διαγωνισμών. Για έναν σχεδιαστή που λαμβάνει στα σοβαρά την δουλειά του δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε άλλο παράαγγελίεςγια εργασία χωρίς αμοιβή. Στην πραγματικότητα μέσω της διαδικασίας αυτής μεγάλο πλήθος σχεδιαστών καλούνται να ξοδεύψουν αμέτρητες ώρες εργασίας για την παραγωγή ιδεών και την εκπόνηση σχεδίων που δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ, αλλά ούτε και θα πληρωθούν. Οι διαγωνισμοί μεταφέρουν στο κοινό την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι γραφίστες θα πρέπει πρόθυμα να παρέχουν την πνευματική τους εργασία και τα σχέδια τους, όποτε αυτό τους ζητηθεί, χωρίς να έχουν έστω την προσδοκία κάποιας πληρωμής.


Στη φωτογραφίαAdrian Jean - Ο πρόεδρος της Ένωσης Γραφιστών του Καναδά


Όπως πολύ γλαφυρά και με έντονη δόση χιούμορ αναφέρεται στη ανακοίνωση, το ισοδύναμο ενός τέτοιου διαγωνισμού θα ήταν ο πελάτης ενός εστιατορίου να ζητούσε να του παρασκευάσουν 5 γεύματα και να πληρώσει μόνο για το ένα που τελικά θα του άρεσε. Τελικά όλοι οι μετέχοντες σε μία τέτοια διαδικασία βγαίνουν χαμένοι κυρίως λόγο έλλειψης επαρκούς παραγωγικής και σωστής επικοινωνίας. Με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια το τελικό αποτέλεσμα δεν θα έχει την απαιτούμενη από τον πελάτη ποιότητα και όλοι οι εμπλεκόμενοι πολύ απλά θα χάσουν το χρόνο τους. Το αξιοσημείωτο στην όλη υπόθεση είναι ότι ακόμα και ο νικητής του διαγωνισμού είναι αμφίβολο αν καταφέρνει να κερδίσει κάτι από αυτή. Τις περισσότερες φορές δεν λαμβάνει την ενδεδειγμένη αποζημίωση ή έστω προβολή για την εργασία του ενώ συχνά χάνει και την κυριότητα των πνευματικών του δικαιωμάτων επί του έργου που έχει παράγει. Συχνά αυτοί οι δήθεν διαγωνισμοί δημιουργικότητας προωθούνται ως ευκαιρίες για να εμπλέξουν θετικά τους φοιτητέςσπουδαστές και κατ επέκταση το κοινό, αλλά η ουσία είναι ότι απλά χρησιμοποιούνται για την εξασφάλιση φθηνών λύσεων που τελικά καταλήγουν να είναι αμφιβόλου ποιότητας, αισθητικής και επικοινωνιακής δύναμης.

Δυστυχώς αυτή η πρακτική, εκ μέρους κυρίως κρατικών φορέων, έχει βρει το δρόμο της και μέχρι το νησί μας. Τα παραδείγματα πολλά και τα αποτελέσματα, τι άλλο; ... πενιχρά. Η απλή λογική έχει αρχίσει να προβάλλεται ως αιρετική και η κοινή γνώμη αδυνατεί να διακρίνει πόσο επιζήμια μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα για την εγχώρια επιχειρηματικότητα και οικονομία του τόπου. Το design αποτελεί την σύγχρονη έκφραση της βαριάς πολιτιστικής μας κληρονομιάς στον τομέα των τεχνών και των γραμμάτων και για το λόγο αυτό θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με την δέουσα υπευθυνότητα. Μπορεί ενάντια στο γενικότερο κλίμα απαξίωσης τέτοιου είδους θέσεις να ακούγονται αιρετικές αλλά όπως είπε και ο Γιεβγκένι ΖαμιάτινΟι αιρετικοί είναι το μόνο πικρό ένδικο μέσο κατά της εντροπίας της ανθρώπινης σκέψης”.

Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 21.12.14
#Γραφιστορίες #019


14.12.14

Χάρης Τσέβης : Ένας πολυδιάστατος Έλληνας σχεδιαστής

Πριν λίγες μέρες είχα την ευκαιρία να επικοινωνήσω με τον διεθνούς φήμης Έλληνα visual designer Χάρη Τσέβη ο οποίος εμφανίστηκε παραπάνω από πρόθυμος να μοιραστεί με την Κυπριακή γραφιστική κοινότητα σκέψεις και εμπειρίες από την πλούσια καριέρα του ως σχεδιαστής αλλά και ως καθηγητής οπτικής επικοινωνίας. Ο καταξιωμένος Έλληνας σχεδιαστής ήταν για μία ακόμα φορά χειμαρρώδης αλλά παράλληλα ειλικρινής και προσιτός. Γνωστός για τα ψηφιακά του μωσαϊκά, για τα πορτρέτα του Steve Jobs και για τις συνεργασίες του με εταιρίες όπως η Nike η PepsiCo, η Toyota και η Gatorade, διαφημιστικές εταιρίες όπως η TBWA\Chiat\Day, Saatchi & Saatchi LA, DDB Munich και η Leo Burnett Hong Kong και διεθνή περιοδικά και εφημερίδες όπως οι Times, Fortune, Wired and the Wall Street Journal.




Τι είναι αυτό που σε οδήγησε να ασχοληθείς με την οπτική επικοινωνία;
Από μικρός μου άρεσε να σκιτσάρω και να ζωγραφίζω και είχα μια ιδιαίτερη αγάπη για το τυπωμένο χαρτί. Μάζευα περιοδικά, αρκετές φορές κρυφά από τους γονείς μου και πολλές φορές, από την ηλικία των έξι ετών έφτιαχνα τα δικά μου περιοδικά, κατασκευές από χαρτί κομμένα και δεμένα με τα μέσα που διέθετα τότε ως παιδί του δημοτικού σχολείου ακόμα. Σημαντική ήταν και η ενθάρρυνση που είχα από την οικογένεια μου. Μεγάλωσα μέσα σε μία μάλλον μικροαστική οικογένεια που θεωρούσε σημαντικό το να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο όμως παράλληλα μου έδωσε και τα ερεθίσματα να ασχοληθώ με την τέχνη. Ο θείος μου ήταν ζωγράφος και μάλιστα είχε αναπτύξει μια δική του τεχνική πουαντιγισμού και η μητέρα μου ήταν διακοσμήτρια. Το σπίτι μας ήταν γεμάτο από πίνακες του θείου μου και όλα αυτά σε συνδυασμό, με ώθησαν να ακολουθήσω αυτό που πραγματικά αγαπούσα.




Γνωρίζω ότι σε κάποια στιγμή της σχολικής σου ζωής ήθελες να σπουδάσεις Φυσικός, ενώ στη συνέχεια πέρασες στο τμήμα Γερμανικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με τη γραφιστική που σε οδήγησε στο να αλλάξεις κατεύθυνση;
Η πρώτη φορά που άκουσα την λέξη “γραφίστας” και ήρθα σε επαφή με το επάγγελμα, ήταν όταν κάποια στιγμή η ΕΠΟ (Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία), στην οποία εργάζονταν η μητέρα μου, θέλησε να αλλάξει το λογότυπο της. Θυμάμαι είχα κάνει ένα απλό σχέδιο το οποίο στη συνέχεια ένας γραφίστας είχε πάρει ως βάση για να δημιουργήσει το τελικό λογότυπο. Το ποσό που είχε πληρωθεί μου είχε φανεί τότε, που ακόμα ήμουν μαθητής, πολύ δελεαστικό. Έτσι αποφάσισα να πάω σε μία ιδιωτική σχολή και σχεδόν αμέσως μετά να ξεκινήσω να δουλεύω σε μία εφημερίδα σε ηλικία 19 χρονών.

Πως ήταν για έναν 19χρονο στα τέλη της δεκαετίας του 80 το να δουλεύει σε μία εφημερίδα;
Την εποχή εκείνη το να δουλεύεις σε μια εφημερίδα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να μάθεις την δουλειά και να έχεις πρόσβαση σε τεχνολογία αιχμής. Τα χρόνια εκείνα ένα πλήρως εξοπλισμένο ατελιέ κόστιζε πολλά εκατομμύρια. Ήταν μία μεταβατική εποχή που η τυπογραφία περνούσε από την παραδοσιακή της μορφή στην πλήρως ηλεκτρονική και εγώ ήμουν πολύ τυχερός που κατάφερα να γνωρίσω εκ των έσω και τις δυο. Το ωράριο ήταν βέβαια έννοια ανύπαρκτη αλλά τα λεφτά ήταν παραπάνω από καλά και φυσικά δούλευα σε ένα αντικείμενο που πραγματικά αγαπούσα και με γέμιζε. Πολύ σημαντικό ήταν και το γεγονός ότι είχα την ευκαιρία μέσω της πολιτικής διαφήμισης να δουλέψω για μία μεγάλη και οργανωμένη καμπάνια που για το πλαίσιο της εποχής ήταν κάτι το αρκετά δύσκολο και σπάνιο.




Έχοντας μία δουλειά που πολλοί θα ζήλευαν, αποφασίζεις να τα αφήσεις όλα για να συνεχίσεις τις σπουδές σου στο εξωτερικό, τι σε ώθησε στο να πάρεις αυτή την απόφαση;
Ένιωθα ότι με την παιδεία και τα εφόδια που είχα πάρει στην Ελλάδα, οι δυνατότητες μου ήταν περιορισμένες και δεν θα μπορούσα να πάω πολύ μακριά. Τότε το διαδίκτυο δεν ήταν ακόμα διαθέσιμο στο ευρύ κοινό και τα βιβλία που θα μπορούσε να βρει κάποιος σχετικά με την οπτική επικοινωνία, ελάχιστα. Αποφάσισα να πάω για σπουδές στην Ιταλία σε ηλικία 25 ετών, επειδή θωρούσα ότι η κουλτούρα της μου ταίριαζε καλύτερα. Έμαθα τη γλώσσα και διάλεξα μία ιδιαίτερη σχολή στο Μιλάνο όπου εκεί οι καθηγητές είχαν μια τρέλα με την Gestalt. Η φιλοσοφία της σχολής σε έβαζε σε μία λογική πειθαρχίας, σχεδόν μοναστικού επιπέδου, όπου συνειδητοποιούσες ότι ακόμα κι όταν μπορεί να μην συμφωνούσες με κάτι απλά θα έπρεπε να το μάθεις. Δούλεψα πολύ και τελειώνοντας τη σχολή ήμουν πλέον ένας άλλος άνθρωπος με εντελώς νέα λογική.




Τι θα συμβούλευες τους μαθητές σου, αλλά και τους νέους που τώρα ξεκινούν τη σταδιοδρομία τους.
Υπομονή, να έχουν υπομονή και επιμονή. Ένας γραφίστας και κάθε νέος που βγαίνει από μία σχολή δεν είναι έτοιμος να δουλέψει αμέσως χωρίς πρακτική εκπαίδευση στο χώρο δουλειάς. Το ταλέντο και η κλίση από μόνα τους δεν μπορούν να φέρουν την επιτυχία. Είχα μαθητές που πραγματικά τους θαύμασα για το ταλέντο τους και που τελικά δεν κατάφεραν να το αξιοποιήσουν, και άλλους που ωρίμασαν με το χρόνο και μέσα από τη σκληρή δουλειά κατάφεραν να πετύχουν πολλά. Είναι λάθος ένας καθηγητής να κάνει προβλέψεις για τους μαθητές του. Η ζωή είναι πολύ σύνθετη. Oι άνθρωποι αγαπούν, ερωτεύονται, απογοητεύονται κι όλα κάνουν έναν κύκλο. Να μην τρελαίνονται με την επιτυχία ή την αποτυχία και να έχουν πίστη σε αυτό που κάνουν. Η υπομονή και η επιμονή με τη σειρά τους τρέφουν την πίστη αυτή. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούν ότι οι άνθρωποι που πετυχαίνουν πράγματα, δεν είναι διαφορετικοί από εμάς και δεν θα πρέπει να πλάθουν με το μυαλό τους εύκολα μύθους. Όταν θαυμάζεις κάποιον και δεν έχεις τις ικανότητες του, τότε ψάχνεις στον εαυτό σου να βρεις και να αξιοποιήσεις τις δικές σου ικανότητες. Κάθε νέα γενιά είναι καλύτερη από την προηγούμενη, οι νέοι μαθαίνουν καινούρια πράγματα και με διαφορετικό τρόπο, αξιοποιώντας νέα μέσα και μεθόδους.




Από όλες τις συνεργασίες σου με μεγάλες εταιρίες και διαφημιστικά γραφεία ποια είναι αυτή που θα ξεχώριζες και για ποιο λόγο;
Αναμφίβολα η συνεργασία μου με την Gatorade. Ήταν ένα project που κράτησε 2 χρόνια δημιουργώντας εικονογραφήσεις για 2 διαφημιστικές καμπάνιες. Η εταιρία την εποχή εκείνη είχε θέσει ως target group τους ανθρώπους του αθλητισμού και ειδικότερα εκείνους με λατινική ή αφρικανική καταγωγή και θεωρούσαν ότι παρόλο που προσωπικά δε έχω κάποιο τέτοιο στοιχείο καταγωγής, η δουλειά μου βγάζει προς τα έξω ένα στοιχείο άφρο-λάτιν. Ίσως να έπαιξε ρόλο η παιδεία που έλαβα σπουδάζοντας στην Ιταλία. Ο τρόπος που συνεργάστηκα με αυτούς τους ανθρώπους ήταν ιδιόρρυθμος, αλλά παράλληλα πολύ παραγωγικός. Η επικοινωνία μου με τον art director μπορώ να πω ότι ήταν, το λιγότερο, λακωνική. Σε όσες από τις σχεδιαστικές προτάσεις που τους έκανα και δεν συμφωνούσε, απαντούσε με ένα απλό «NO», ενώ για εκείνες που του άρεσαν η απάντηση ήταν ... «L-O-V-E». Η αλήθεια είναι ότι ως σχεδιαστής είχα μεγάλο βαθμό ελευθερίας και οι άνθρωποι αυτοί σε κάθε επικοινωνία που είχα μαζί τους με έκαναν να αισθάνομαι καλά, όχι μόνο με το προσωπικό τους ενδιαφέρον αλλά και με την έμπρακτη εκτίμηση που έδειχναν για την δουλειά μου. Σε κάθε μας επικοινωνία δεν παρέλειπαν να μου εκφράζουν την εμπιστοσύνη τους και με παρότρυναν να εξερευνήσουμε νέες σχεδιαστικές οδούς, κατά μία έννοια να κάνουμε development, που είναι κάτι που πραγματικά μου αρέσει πολύ και θέλω να εφαρμόζω στη δουλεία μου.




Κατά το παρελθόν έχεις επισκεφτεί την Κύπρο αρκετές φορές, ποια είναι η άποψη σου για το Κυπριακό design;
Θεωρώ ότι το Κυπριακό design εντάσσεται στα πλαίσια του Ελληνικού design γενικότερα, μιας και είναι κοινή η κουλτούρα που το παράγει. Πολλοί σχεδιαστές από την Κύπρο έχουν σπουδάσει και στην Ελλάδα ενώ ζουν και εργάζονται με επιτυχία στο εξωτερικό. Θα μπορούσα να πω ότι μαζί με την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, η Κύπρος είναι το τρίτο κέντρο του Ελληνικού design, έχοντας όμως το δικό της χαρακτήρα όντας πιο κοντά στη μέση ανατολή και με πιο κοσμοπολίτικο χαρακτήρα σε σχέση με τις περισσότερες πόλεις της Ελλάδος. Όπως γνωρίζεις, αγαπώ την Κύπρο και την ζωή στο νησί και πάντα ψάχνω την ευκαιρία να επισκέπτομαι την αγαπημένη μου πόλη, τη Λάρνακα, για διακοπές. Επίσης έχω έρθει και ως ομιλητής στα πλαίσια του «Παγκόσμιου Συνεδρίου Τυπογραφίας και Οπτικής Επικοινωνίας» (ICTVC).

Αυτό σημαίνει ότι θα επισκεπτόσουν την Κύπρο σε μία ανάλογη περίπτωση για να γνωρίσεις και να γνωριστείς καλύτερα με την Κυπριακή κοινότητα οπτικής επικοινωνίας;
Σίγουρα ναι. Η Κύπρος είναι αγαπημένος μου προορισμός.

Εις το επανιδείν λοιπόν :)



Δουλειά του Χάρη Τσέβη μπορείτε να δείτε στο http://tsevis.com

Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 14.12.14
#Γραφιστορίες #018