28.12.16

Many Wishes

20.12.16

"Nicosia the city of Utopia" | "Λευκωσία, η πόλη της Ουτοπίας"




[ΕΝ]

"Nicosia, the city of Utopia"
International poster competition
by Graphic Stories Cyprus

Create and view your own printed postal card!
Participate in the poster competition!

Graphic Stories Cyprus invites higher education students and professionals visual communication designers to create and view printed their own card postal and also to take part in the international poster competition entitled "Nicosia, the city of Utopia". The competition is part of the 3rd Visual Communication Designers Meeting in Cyprus that will take place the weekend between 10-12 of March 2017. The winners will receive €2000 total worth of prizes.
The creative idea, conserning the design of the poster, is based on the unique architectural identity of the fortification walls of Nicosia. The castle that surrounds the city was built by the Venetians, in the form it has today, based on Julio Savorgnano's plans during the late Renaissance era. The circular structure of the walls and the geometrical harmony of the final version of the design imply unity and fullness of the city and define the fundamental space not only for the sacred, but also for the popular buildings. During that era many similar structures, such as the walls of Palmanova in north-eastern Italy, were based on the idea that beauty and harmony of the design of a city could enhance the well-being of a community. The designer's expectations did not include only the military protection of the city but also the creation of suitable conditions for the promotion of the well-being and equality of citizens, the preservation of the knowledge gained and its hand over from generation to generation. The basic principles of this utopian foundation of a society are reflected in the design of the Renaissance Nicosia.

The competition concerns two separate and independent categories of participants (a) higher education students and (b) professional designers, which will share a common theme. The jury will choose one winner per category. Each of the two winners will receive €1000 worth of prizes, €500 offered by the Bank of Cyprus and a fonts package worth of €500 from Parachute fonts.

The theme of the competition, "Nicosia, the city of Utopia", and the corresponding exhibition are actions that aim, through the symbolism of the design of the fortification walls, to highlight the history, culture, arts and architecture of a city that was and still remains to this day a crossroad of cultures, arts and literatures, that can contemplate a future without walls and without borders.

The contest is open only to higher education students and professionals visual communication designers, and each participant is entitled to submit only one design. The submission of the projects can only be made electronically from November 10, 2016 until January 20, 2017. More info: 
www.graphicstoriescyprus.com



[ΕΛ]

“Λευκωσία, η πόλη της Ουτοπίας”
Δ
ιεθνής διαγωνισμός αφίσας
από το Graphic Stories Cyprus


Σχεδίασε και δες τυπωμένη τη δική σου card postal!
Λάβε μέρος στο διαγωνισμό αφίσας!

Το Graphic Stories Cyprus διοργανώνει διεθνή διαγωνισμό αφίσας με τίτλο “Λευκωσία, η πόλη της Ουτοπίας” με βραβεία συνολικής αξίας €2000. Παράλληλα καλεί τους επαγγελματίες σχεδιαστές αλλά και φοιτητές της οπτικής επικοινωνίας, να σχεδιάσουν και να δουν τυπωμένη τη δική τους card postal. Ο διαγωνισμός εντάσσεται στο πλαίσιο της 3ης Συνάντησης Σχεδιαστών Οπτικής Επικοινωνίας Κύπρου που θα πραγματοποιηθεί το τριήμερο από 10-12 Μαρτίου 2017.

Το δημιουργικό σκεπτικό του διαγωνισμού σε σχέση με τη σχεδίαση της αφίσας, στηρίζεται στον ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό χαρακτήρα των οχυρωματικών τειχών της Λευκωσίας. Το κάστρο που περιβάλει την πόλη κατασκευάστηκε από τους Ενετούς, στη μορφή που έχει σήμερα, σε σχέδια του Julio Savorgnano κατά την ύστερη εποχή της αναγέννησης. Η κυκλική δομή των τειχών και η γεωμετρική αρμονία του τελικού σχεδίου υπονοούν την ενότητα και την πληρότητα της πόλης και οριοθετούν τον θεμελιακό χώρο όχι μόνο για τα ιερά, αλλά και για τα λαϊκά οικοδομήματα της. Κατά την εποχή εκείνη πολλές παρόμοιες κατασκευές, όπως τα τείχη της Palmanova στην βορειοανατολική Ιταλία, στηρίχτηκαν στην ιδέα ότι η ομορφιά και η αρμονία του σχεδίου μιας πόλης μπορούσε να ενισχύσει την ευημερία μιας κοινότητας. Οι προσδοκίες του σχεδιαστή των τειχών δεν περιελάμβαναν μόνο την στρατιωτική προστασία της πόλης αλλά και τη δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για την προάσπιση της ευημερίας και της ισότητας των πολιτών, τη διατήρηση της κεκτημένης γνώσης και τη μετάδοσή της από γενιά σε γενιά. Οι βασικές αρχές της ουτοπικής αυτής θεμελίωσης μιας κοινωνίας αποτυπώνονται στο σχεδιασμό της αναγεννησιακής Λευκωσίας.

Ο διαγωνισμός αφορά δυο ξεχωριστές και ανεξάρτητες κατηγορίες συμμετεχόντων, (α) φοιτητές και (β) επαγγελματίες σχεδιαστές, ενώ το θέμα είναι κοινό. Η κριτική επιτροπή θα αναδείξει ένα νικητή ανά κατηγορία. Κάθε ένας εκ των δύο νικητών θα λάβει δώρα αξιάς €1000 που αντιστοιχούν σε χρηματικό έπαθλο €500 προσφορά της Τράπεζα Κύπρου και ένα πακέτο γραμματοσειρών αξίας €500 από την Parachute fonts. 

Για την αξιολόγηση των έργων που θα κατατεθούν έχει συσταθεί κριτική επιτροπή που την αποτελούν καταξιωμένοι σχεδιαστές του χώρου της οπτικής επικοινωνίας. Μέλη της κριτικής επιτροπής είναι οι σχεδιαστές Γιώργος Τσαγγάρης, Περικλής Χριστοφορίδης και Δημήτρης Σωτηρίου από την Κύπρο, ο Χάρης Τσέβης από την Ελλάδα, ο Paolo Guidobono από την Ιταλία και η Rosário Santos από την Πορτογαλία. Τα καλύτερα έργα, που θα επιλεγούν από την κριτική επιτροπή, θα αποτελέσουν τη βάση μιας έκθεσης αφίσας και θα παρουσιαστούν στο ευρύ κοινό κατά τις ημέρες διεξαγωγής του 3ου Graphic Stories Cyprus στη Λευκωσία.

Το θέμα του διαγωνισμού “Λευκωσία, η πόλη της Ουτοπίας”, αλλά και η αντίστοιχη έκθεση αποτελούν δράσεις που έχουν ως γενικότερο στόχο μέσα από τους συμβολισμούς του σχεδίου των οχυρωματικών τειχών να προβάλουν την ιστορία, τον πολιτισμό, τις τέχνες και την αρχιτεκτονική μιας πόλης που υπήρξε αλλά και παραμένει μέχρι τις μέρες μας ένα σταυροδρόμι πολιτισμών, τεχνών και γραμμάτων που μπορεί να ατενίζει ένα μέλλον χωρίς τείχη και χωρίς σύνορα.

Ο διαγωνισμός απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε φοιτητές αλλά και επαγγελματίες σχεδιαστές οπτικής επικοινωνίας, ενώ κάθε διαγωνιζόμενος έχει δικαίωμα να καταθέσει ένα μόνο έργο του. Η κατάθεση των έργων μπορεί να γίνει μόνο ηλεκτρονικά από τις 10 Νοεμβρίου 2016 έως τις 20 Ιανουαρίου 2017.

Περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τον διαγωνισμό στην ιστοσελίδα της διοργάνωσης.





Αγγελική ΜK Αθανασιάδη
Graphic Designer // aggeliki.mk@gmail.com 
"Πολίτης της Κυριακής" // "Παράθυρο" 06.11.16


18.12.16

Elections! | Εκλογές!

[EN] 

Elections! 

The cornerstone of democratic practice, for many, a chance of the masses to express their will, for others and for us graphic designers a short trip in the Wonderland of Visual communication. The pre-election periods, and we have several in our country so that we do not to ever get bored, present huge interest for a designer. This interest is not limited to the professional or economic aspect but very often is the springboard for further research and analysis from both the aesthetic and semiology point of view. From the blockbuster of the presidential elections to the b-movies of the municipal elections, the scene looks at its base recurring and predictable. Candidates for search of popularity and growing awareness of one side and graphic designers in the role of magician Houdini on the other. And maybe the escape from the straitjacket does not belong to the professional skills of a designer of Visual communication, however the professional ups and downs of an election campaign are not far from leading in a tight embrace with this clothing.

If as they say "the customer is always right" then the customer-candidate for mayor or consultant has admittedly the confirmation from his wife, his mother-in-law and his best man from Paphos, which surely knows of this subject, the infallibility of the Pope. Any resemblance to real persons or situations should be considered totally coincidental. The future star of local political life wants to send an open invitation to potential voters, but that does not mean that the style and aesthetics of this call should have emerged from the samples of wedding invitations of a local printing house. “Quality is not in quantity”, our ancient ancestors said and they only used one type of font, for all seasons. From any side someone looks at it, three fonts for three lines of text is at least degradation of aesthetic if not readability. As for using comic sans font, yes, we saw it at a bend of the road that almost became straight, to communicate the election promises of the candidate, testifies on its own their severity and the likelihood of their realization.

Visual communication of course is not just text and typography but also colors and images. Here usually we must do with the clichés of each era. Once the turtleneck was an indispensable garment for every promising politician, then followed the era of the red tie, while later we entered the European Union and the invoice for a suit was launched in four-digit numbers. Today is the era of open shirt. On one hand the financial crisis, so try to find money for the entire suit, and on the other hand the climate change, it did now rain for six straight months, forced the candidates not just to throw away their jackets but also to unbutton two buttons from the shirt. As for the hairy aspect of the subject thankfully we have Photoshop. Not forgetting of course, the necessary handshake with the President of the party. Warm and hearty manifesting acceptance and approval from the ... Chief and adds points to the candidate's profile and crosses of preference on the ballot. But to give credit were credit is due, there are not a few people who actually manage to harness the power of good visual communication for the benefit of public image, often by applying to the services of a professional designer, with the election result to be directly proportional to their presence during the pre election period. Even so it’s redundant, good luck!
 





[ΕΛ

Εκλογές! 

Ο θεμέλιος λίθος της δημοκρατικής πρακτικής, κατά πολλούς, μία ευκαιρία για να εκφραστεί η θέληση του απλού λαού, για κάποιους άλλους και για εμάς τους γραφίστες ένα σύντομο ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων της οπτικής επικοινωνίας. Πραγματικά οι προεκλογικές περίοδοι, και έχουμε πολλές τέτοιες στον τόπο μας για να μην πλήττουμε ποτέ, παρουσιάζουν τεράστιο ενδιαφέρον για έναν σχεδιαστή. Το ενδιαφέρον αυτό δεν περιορίζεται μόνο στην επαγγελματική ή και οικονομική πλευρά του θέματος αλλά πολύ συχνά αποτελεί και το εφαλτήριο για περαιτέρω έρευνα και ανάλυση τόσο από αισθητικής, όσο και από σημειολογικής πλευράς. Από το blockbuster των προεδρικών εκλογών, μέχρι τα b-movies των δημοτικών το σκηνικό μοιάζει στη βάση του επαναλαμβανόμενο και προβλέψιμο. Υποψήφιοι προς αναζήτηση δημοτικότητας και καλλιέργεια αναγνωρισιμότητας από τη μία πλευρά και γραφίστες στον ρόλο του μάγου Χουντίνι από την άλλη. Και μπορεί η απόδραση από τον ζουρλομανδύα να μην ανήκει στις επαγγελματικές δεξιότητες ενός σχεδιαστή οπτικής επικοινωνίας όμως οι επαγγελματικές αντιξοότητες της προεκλογικής περιόδου δεν απέχουν πολύ από το να τον οδηγήσουν σε ένα στενό εναγκαλισμό με το εν λόγω ένδυμα.

Αν όπως λένε «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο» τότε ο πελάτης υποψήφιος δήμαρχος ή δημοτικός σύμβουλος έχει κατά κοινή ομολογία του ιδίου, της γυναίκας του, της πεθεράς του και του Πάμπου του κουμπάρου από την Πάφο, που σημειωτέον ξέρει από αυτά, το αλάθητο του Πάπα. Κάθε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα ή καταστάσεις να θεωρηθεί εντελώς συμπτωματική. Μπορεί ο μέλλον αστέρας της τοπικής πολιτικής ζωής να θέλει να απευθύνει ανοικτή πρόσκληση προς τους πιθανούς ψηφοφόρους του, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το ύφος και η αισθητική της πρόσκλησης αυτής θα πρέπει να έχει προκύψει από τα δειγματολόγια προσκλητηρίων γάμου του επίσης τοπικού τυπογραφείου. «Ουκ εν τω πολλώ το ευ» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και είχαν μόνο μία γραμματοσειρά, για όλες τις εποχές του χρόνου. Από όποια πλευρά και να το δει κάποιος, τρεις γραμματοσειρές για τρεις γραμμές κείμενο είναι το λιγότερο υποβάθμιση της αισθητικής αν όχι της αναγνωσιμότητας του. Όσο για τη χρήση της γραμματοσειράς comic sans, ναι το είδαμε και αυτό σε μια στροφή του δρόμου που παραλίγο να γίνει ευθεία, για την επικοινωνία των προεκλογικών υποσχέσεων του υποψηφίου, από μόνη της μαρτυρά τη σοβαρότητά τους και την πιθανότητα πραγματοποίησης τους.


Η οπτική επικοινωνία βέβαια δεν είναι μόνο κείμενο και τυπογραφία αλλά ταυτόχρονα και χρώματα και εικόνες. Εδώ συνήθως έχουμε να κάνουμε με τα κλισέ της κάθε εποχής. Κάποτε ήταν το ζιβάγκο απαραίτητο ένδυμα για κάθε φέρελπι πολιτευόμενο, έπειτα ακολούθησε η εποχή της κόκκινης γραβάτας, ενώ αργότερα μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή ένωση και το τιμολόγιο για ένα κοστούμι εκτοξεύθηκε σε τετραψήφια νούμερα. Σήμερα διάγουμε την εποχή του ανοικτού πουκάμισου. Από τη μια η οικονομική κρίση και που να βρεις λεφτά για ολόκληρο κουστούμι και από την άλλη η κλιματική αλλαγή, που είχε να βρέξει έξι μήνες, ανάγκασε τους υποψήφιους πολιτευτές όχι μόνο να πετάξουν τα σακάκια τους αλλά να ξεκουμπώσουν και δυο κουμπιά από το πουκάμισό τους. Όσο για το δασύτριχο του θέματος ας όψεται το Photoshop. Να μην ξεχάσουμε βέβαια και την απαραίτητη χειραψία με τον πρόεδρο του κόμματος. Ζεστή και εγκάρδια φανερώνει την αποδοχή και την έγκριση του ... Μάστρου και προσθέτει μονάδες στο προφίλ του υποψηφίου και σταυρούς προτίμησης στο ψηφοδέλτιο. Για να αποδώσουμε όμως «τά του Καίσαρος τω Καίσαρι», δεν είναι και λίγοι εκείνοι που πραγματικά καταφέρνουν να αξιοποιήσουν τη δύναμη της ορθής οπτικής επικοινωνίας προς όφελος της δημόσιας εικόνας τους, συχνά αποτεινόμενοι στις υπηρεσίες ενός επαγγελματία σχεδιαστή, με το εκλογικό αποτέλεσμα να είναι ευθέως ανάλογο της προεκλογικής τους παρουσίας. Έστω και πλεοναστικά λοιπόν, καλή επιτυχία!



Αγγελική ΜK Αθανασιάδη
Graphic Designer // aggeliki.mk@gmail.com 
"Πολίτης της Κυριακής" // "Παράθυρο" 18.12.16

15.12.16

Κουπόνια, εκπτώσεις και λογότυπα με δόσεις

«Το εφήμερο, το φευγαλέο, το τυχαίο είναι το ένα μισό της τέχνης, ενώ το άλλο μισό είναι το αιώνιο και το αμετάβλητο» έλεγε ο αμφιλεγόμενος ποιητής Charles Pierre Baudelaire, ένας από τους σημαντικότερους της γαλλικής αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η τέχνη ως μια προαιώνια εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου για έκφραση και δημιουργία μοιάζει να είναι βαθιά καταγεγραμμένη στο ίδιο το γονιδίωμά του. Η εξωτερίκευση αυτής της δημιουργικότητας ενσαρκώνεται άλλοτε μέσω χρωμάτων και εικόνων, ήχων ή μουσικής, λέξεων και ποίησης. Στην περίπτωση των καλών τεχνών αποτελεί μια προβολή του πραγματικού ή ακόμα και του φανταστικού κόσμου διαμέσου του αντιληπτικού πρίσματος του καλλιτέχνη ενώ όσον αφορά τις εφαρμοσμένες τέχνες και ειδικότερα το design, το αποτέλεσμα μιας στοχευμένης δημιουργικής διεργασίας με σκοπό την επίλυση ενός συγκεκριμένου προβλήματος οπτικής επικοινωνίας. «Το εφήμερο, το φευγαλέο, το τυχαίο», η φράση αυτή του Baudelaire συνοψίζει αναμφίβολα την κουλτούρα μιας ολόκληρης γενιάς κατ’ επίφαση δημιουργών του πρόχειρου, του ευτελούς, του απαίδευτου και του κενού. Εφήμεροι γραφίστες του Σαββατοκύριακου σε τυχαία αναζήτηση φευγαλέων πελατών. Ευχή και κατάρα ταυτόχρονα, η δύναμη και η ευκολία που κόμισε η τεχνολογική εξέλιξη, για μια γενιά που δαιμονοποίησε την ποιότητα για χάρη της ποσότητας, που υποθήκευσε το αύριο για το σήμερα. Κουπόνια, εκπτώσεις και λογότυπα με δόσεις. Ο «ξαδερφίστας» που ξέρει κόλπα στο Photoshop απέναντι στον επαγγελματία σχεδιαστή που κατέχει την απαραίτητη γνώση για τη δημιουργία μιας ορθής οπτικής επικοινωνίας. Το copy center της γειτονιάς… και η μακέτα μούχτι, απέναντι στο δημιουργικό γραφείο… και φυσικά υπάρχει χρέωση για το design! Οι σελιδορίχτρες του Word και οι μακέτες RGB των δέκα και πλέον γραμματοσειρών και στον αντίποδα η αισθητική του minimal και του ελεύθερου χώρου. Ο δημιουργικός και στοχευμένος σχεδιασμός για την υλοποίηση μιας εταιρικής ταυτότητας απέναντι στα λογότυπα των πέντε ευρώ, στα τρία το ένα δώρο. Να τα κάνω πακέτο ή θα τα φάτε εδώ;


Το άλλο μισό, κατά τον ποιητή, «το αιώνιο και το αμετάβλητο» εμπεριέχει την έννοια του διαχρονικού, εκείνου δηλαδή που ως πόνημα μιας κοπιαστικής και χρονοβόρας διαδικασίας διατήρησε σταθερή την αξία του στον χρόνο και αναλλοίωτη την ποιότητά του. Στο σημείο αυτό εντοπίζεται και η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον επαγγελματία της οπτικής επικοινωνίας και τον ερασιτέχνη. Ο πρώτος επιδιώκει την ποιότητα έστω και μέσα από την επιλεκτική διαλογή των πελατών με τους οποίους προτίθεται να συνεργαστεί, ενώ ο δεύτερος την ποσότητα μέσω εκπτώσεων τόσο στην τιμή των προσφερόμενων υπηρεσιών όσο και στην ποιότητα της εργασίας του. Το ενδιαφέρον της όλης υπόθεσης έγκειται στο γεγονός ότι μακροπρόθεσμα και οι δυο πλευρές, πελάτης και σχεδιαστής, ζημιώνονται από αυτή την πρακτική. Ο πελάτης προφανώς λαμβάνει ένα προϊόν όχι απλά χαμηλής τιμής αλλά εν τέλει και χαμηλής επικοινωνιακής αξίας, ενώ ο σχεδιαστής ευτελίζει την αξία του επαγγέλματος και του κλάδου γενικότερα, δημιουργεί κορεσμό στην αγορά και τελικά απαξιώνει ακόμα και την ίδια την επαγγελματική του υπόσταση. Δυστυχώς αυτό που αδυνατούν να αντιληφθούν αρκετοί είναι ότι όταν ξεκινήσει η καθοδική πορεία των εκπτώσεων πολύ δύσκολα αναχαιτίζεται. Σε αντίθεση με τη βιομηχανία ιματισμού ή αυτή των εποχιακών ειδών, που οι χρονικές περίοδοι των εκπτώσεων έχουν καθορισμένη διάρκεια και στοχεύουν στην τόνωση της αγοράς, η λογική της βιομηχανίας της οπτικής επικοινωνίας δεν συνάδει με αυτήν των εκπτώσεων. Όπως και να το κάνουμε, δεν μπορείς να «ψωνίσεις» τρεις μακέτες μισοτιμής τον Αύγουστο για την επόμενη σεζόν.

Αγγελική ΜK Αθανασιάδη
Graphic Designer // aggeliki.mk@gmail.com 
"Πολίτης της Κυριακής" // "Παράθυρο" 11.12.16

28.11.16

Generation X

[EN]

Generation X

"Adventure without risk is like Disneyland». This is the title of the 29th chapter of the famous book by Douglas Coupland «Generation X: Tales for an Accelerated Culture» and undoubtedly illustrates a characteristic of a whole generation, the «X» generation. Demographically speaking this generation is determined based on the birth date from the mid 1960s until 1980, while ideologically it managed to balance skilfully between the album «Nevermind» of «Nirvana» and «The Battle of Los Angeles» of «Rage Against The Machine ». History scholars argue that in relation to its social dimension, successive generations fall into one of four basic archetypes and represent one of the four repeated cycles of social cycles. The archetypes are the prophet, the nomad, the hero and the artist and the cycles are the peak, the wakening, the doubt and the crisis. The generation «X» falls in the last archetypal form, that of the artist - creator, with the generic theoretical sense, while living within a society in prolonged crisis.

Squashed between the baby boom generation and that of the new millennium (the millennials) the Unknown generation, as often called, managed to left permanent marks in the field of visual communication. Not only was a worthy successor of an art and a centuries-old tradition but also it is credited with the epic leap from analogue to digital technology both in design and in the means of production. The great number and value of the designers of this generation managed to assimilate knowledge and experience of many decades and also authored many new chapters in the book of the history of graphic art, utilizing their specific features, like those carved by the stormy conditions of the their time.

Often considered as individualistic, while in reality they are independent, resourceful and self-sufficient. They value freedom and responsibility at work and in many cases that nourish a contempt for power and structured working hours, especially when standing obstacles to the free expression of their creativity. Being essentially the first generation that grew up with computers, technology is inextricably intertwined with their lives and this gave them an added advantage over the use of new technologies and their use in the visualization of information. Having lived in difficult economic times in the past and the present, the designers of this generation tend to be more flexible and less professionally dedicated to a single employer. They like to complete things on their own terms and are more willing to change jobs following new paths and seeking new perspectives, which is reflected in their work. Many times they may seem cynical or judgmental but in part this is due to perfectionism that is a second nature of their profession. Like eternal teenagers they seek recognition, but not necessarily reward.

Most importantly though, unlike previous generations, the 'Unknown' generation of designers are working to live and not living to work. They appreciate the good mood in their working and personal environment and can therefore work more efficiently by combining talent and creativity with hard work while taking care to keep the balance of personal life - work.



  
 

[ΕΛ]

«Η περιπέτεια χωρίς κίνδυνο είναι σαν την Disneyland». Αυτός είναι ο τίτλος του 29ου κεφαλαίου του περίφημου βιβλίου του Douglas Coupland «Generation X: Tales for an Accelerated Culture» και αναμφίβολα σκιαγραφεί ένα από τα χαρακτηριστικά μιας ολόκληρης γενιάς, της γενιάς «X». Δημογραφικά η γενιά αυτή προσδιορίζεται με βάση τη χρονολογία γέννησης από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 μέχρι και το 1980 ενώ ιδεολογικά κατάφερε να ισορροπήσει με επιδεξιότητα ανάμεσα στο «Nevermind» των «Nirvana» και το «The Battle of Los Angeles» των «Rage Against The Machine». Οι μελετητές της ιστορίας, σε σχέση με την κοινωνική της διάσταση, υποστηρίζουν ότι οι διαδοχικές γενιές εμπίπτουν σε ένα από τα τέσσερα βασικά αρχέτυπα και αντιστοιχούν σε έναν από τους τέσσερις επαναλαμβανόμενους κύκλους κοινωνικής κατάστασης. Τα αρχέτυπα αυτά είναι του προφήτη, του νομά, του ήρωα, και του καλλιτέχνη και οι κύκλοι είναι η κορύφωση, η αφύπνιση, η αμφισβήτηση και η κρίση. Η γενιά «X» εμπίπτει στην τελευταία αρχετυπική μορφή, αυτή του καλλιτέχνη - δημιουργού, με τη γενικότερη θεωρητική έννοια του όρου, ενώ παράλληλα βίωσε αλλά και βιώνει ακόμα μέσα σε μία κοινωνία σε παρατεταμένη κρίση.

Στρυμωγμένη ανάμεσα στη γενιά του baby boom και αυτή της νέας χιλιετίας (the millennials) η άγνωστη γενιά, όπως πολύ συχνά αποκαλείται, κατάφερε να αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της στον τομέα της οπτικής επικοινωνίας. Όχι μόνο υπήρξε άξιος συνεχιστής μίας τέχνης και μιας παράδοσης αιώνων αλλά ταυτόχρονα πιστώνεται και με το επικό άλμα από την αναλογική στην ψηφιακή τεχνολογία, τόσο στον τομέα του σχεδιασμού όσο και σε αυτόν των μέσων παραγωγής. Οι μεγάλοι στο πλήθος και την αξία σχεδιαστές της γενιάς αυτής κατάφεραν να αφομοιώσουν γνώσεις και πείρα πολλών δεκαετιών και παράλληλα να συγγράψουν πολλά νέα κεφάλαια στο βιβλίο της ιστορίας των γραφικών τεχνών, αξιοποιώντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα, όπως αυτά σμιλεύτηκαν από τις θυελλώδης καταστάσεις της εποχής τους.


Συχνά χαρακτηρίζονται ως ατομικιστές, ενώ στη ουσία είναι ανεξάρτητοι, πολυμήχανοι, και αυτάρκεις. Εκτιμούν την ελευθερία αλλά και την υπευθυνότητα στο χώρο εργασίας ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που θρέφουν μια περιφρόνηση για την εξουσία και το δομημένο ωράριο εργασίας, ειδικά όταν αυτά στέκονται εμπόδια στην ελεύθερη έκφραση της δημιουργικότητάς τους. Όντας κατ’ ουσίαν η πρώτη γενιά που μεγάλωσε με τους υπολογιστές, η τεχνολογία είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τη ζωή τους και αυτό τους έδωσε ένα πρόσθετο πλεονέκτημα σε σχέση με την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και τη χρήση τους στην οπτικοποίηση της πληροφορίας. Έχοντας ζήσει σε δύσκολες οικονομικές περιόδους κατά το παρελθόν αλλά και το παρόν οι σχεδιαστές της γενιάς αυτής τείνουν να είναι περισσότερο ευέλικτοι επαγγελματικά και λιγότερο αφοσιωμένοι σε ένα μόνο εργοδότη. Τους αρέσει να ολοκληρώνουν τα πράγματα με τους δικούς τους όρους ενώ είναι προθυμότεροι στο να αλλάξουν εργασία ακολουθώντας νέους δρόμους και αναζητώντας νέες προοπτικές, γεγονός που αντικατοπτρίζεται και στη δουλειά τους. Πολλές φορές μπορεί να φαντάζουν κυνικοί ή επικριτικοί αλλά εν μέρει αυτό οφείλεται στη τελειομανία που αποτελεί δεύτερη φύση του επαγγέλματός τους. Ως αιώνιοι έφηβοι αποζητούν την αναγνώριση, αλλά όχι απαραίτητα και την επιβράβευση.

Το πιο σημαντικό όμως, σε αντίθεση με τις προηγούμενες γενιές, οι σχεδιαστές της «Άγνωστης» γενιάς εργάζονται για να ζήσουν και δεν ζουν για να εργάζονται. Εκτιμούν την καλή διάθεση στο χώρο εργασίας και το φιλικό περιβάλλον και μπορούν για το λόγο αυτό να εργαστούν αποδοτικότερα συνδυάζοντας το ταλέντο και τη δημιουργικότητα τους με τη σκληρή δουλειά φροντίζοντας όμως να κρατούν την ισορροπία ζωής - εργασίας.



Αγγελική ΜK Αθανασιάδη
Graphic Designer // aggeliki.mk@gmail.com 
"Πολίτης της Κυριακής" // "Παράθυρο" 27.11.16



23.11.16

Creativity & Originality | Δημιουργικότητα και Πρωτοτυπία

[ΕΝ]

Creativity and Originality

“Creativity requires the courage to leave behind any certainty". Having connected his name with the philosophical and social movement of the critical view of society in the 1930s and the Institute for social studies of the Frankfurt School, Erich Fromm, with his penetrating psychoanalytic talent tried, with the above phrase, to delimit the concept of creativity. A concept closely related to the profession of Visual communication Designe. With the term "certainty" Erich Fromm essentially implies the set of all those best practices and techniques that, on one hand have proved their value as a reliable solution for some trivial problems but on the other hand they are not sufficient for dealing with those situations that require to sail into the unknown. For a graphic designer who treats the subject of his work with consistency and professionalism the challenge of creativity is primarily the opportunity, not the reason for his quest into the unknown. A research if not to criticism, can at least be based on the knowledge of the culture of the masses and the exploitation for solving emerging problems whenever they arise. As for the "courage", it cannot be based only to the knowledge acquired but also on research.

Additionally, through his work “The imaginary institution of society", Cornelius Castoriadis approximates the meaning of art by initially defining creation as "the subtraction of an entity from its self", what is left if from something we remove its own self. The identity as a faceless archetype can be seen as the responsible mechanism of transformation of our consciousness from self-centered to outer-center and global. Under this reason the applied art of Visual communication is an area which is characterized by creation as it constantly changes without necessarily showing a regularity or a rational relationship between changes, although they show a temporal succession and apparently share the same conceptual space. But such abstraction at the level of the creator sets the timeless question of comparison or consistency of the creator towards his work. Is creation above the creator or the work is overshadowed many times by the superego of the designer? In the area of design where the form is dictated by the functionality the answer doesn't leave much room for dispute, although the relevant debate has highlighted at times typical exceptions, perhaps in the context of the confirmation of the rule.


Alter Ego of creativity, directly linked to it and a hot issue at the Visual communication circles is the timeless concept of originality. François Marie Aroye, better known by the pseudonym Voltaire, central figure of the Enlightenment in the 18th century said that "originality is nothing but judicious imitation". A champion of reason and always subversive compared with prevailing practices of his day, he raised the problem in the right base. Originality and thus creativity does not imply a complete rupture with the past or the rejection of any given and established form. Historically, jumps have been observed that might exceed the reasonable limits of their era, but over time this is not the beaten track in the field of design. The experience has many times confirmed that the deposition, with every occasion, significant or insignificant, is much more easy and inexpensive compared with the constructive approach and criticism. It is finally a matter of prudence and morality, from whatever side of the tug you stand.




 [ΕΛ]

Δημιουργικότητα και Πρωτοτυπία

«Η δημιουργικότητα απαιτεί το θάρρος του να αφήσεις πίσω σου κάθε βεβαιότητα». Έχοντας συνδέσει το όνομά του με το φιλοσοφικό και κοινωνικό κίνημα της κριτικής θεώρησης της κοινωνίας κατά τη δεκαετία του 1930 και το ινστιτούτο κοινωνικών ερευνών της σχολής της Φρανκφούρτης, ο Erich Fromm με το διεισδυτικό ψυχαναλυτικό του ταλέντο προσπάθησε, με την πιο πάνω φράση του, να οριοθετήσει την έννοια της δημιουργικότητας. Μιας έννοιας άρρηκτα συνδεδεμένης με το επάγγελμα του σχεδιαστή οπτικής επικοινωνίας. Με τον όρο «βεβαιότητες» ο Erich Fromm ουσιαστικά υπονοεί το σύνολο όλων εκείνων των δοκιμασμένων πρακτικών και τεχνικών που μπορεί από τη μια πλευρά να έχουν αποδείξει την αξία τους ως αξιόπιστες λύσεις για κάποια τετριμμένα προβλήματα, σε αντιδιαστολή όμως δεν επαρκούν για την αντιμετώπιση εκείνων των καταστάσεων που απαιτούν την προς το άγνωστο πλεύση. Για έναν γραφίστα που αντιμετωπίζει το αντικείμενο της εργασίας του με συνέπεια και επαγγελματισμό, η πρόκληση της δημιουργικότητας αποτελεί πρωτίστως την αφορμή και όχι την αιτία για την αναζήτησή του προς το άγνωστο. Μια αναζήτηση που αν όχι στην κριτική, μπορεί τουλάχιστον να βασιστεί στη γνώση της κουλτούρας των μαζών και της αξιοποίησής της για την επίλυση των καινοφανών προβλημάτων που κάθε φορά ανακύπτουν. Όσο για το «θάρρος», δεν μπορεί παρά να στηρίζεται όχι μόνο στην κεκτημένη γνώση, αλλά στην ερεύνα και την αναζήτηση αυτής.

Συμπληρώνοντας, μέσα από το έργο του «Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» ο Κορνήλιος Καστοριάδης προσεγγίζει την έννοια της τέχνης ορίζοντας αρχικά τη δημιουργία ως «την αφαίρεση του ταυτού από το ταυτό», αυτό δηλαδή που μένει αν από κάτι αφαιρέσουμε τον εαυτό του. Το ταυτό ως ένα απρόσωπο αρχέτυπο μπορεί να θεωρηθεί ως ο υπεύθυνος μετασχηματιστικός μηχανισμός της συνείδησής μας από εγωκεντρική σε αλλοκεντρική και παγκόσμια. Στο πλαίσιο της λογικής αυτής η εφαρμοσμένη τέχνη της οπτικής επικοινωνίας είναι ένας χώρος ο οποίος χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία, καθώς συνεχώς αλλάζει χωρίς απαραίτητα οι αλλαγές αυτές να εμφανίζουν μια κανονικότητα ή μια ορθολογική σχέση μεταξύ τους, παρ’ όλο που εμφανίζουν μια χρονική διαδοχή και προφανώς μοιράζονται τον ίδιο εννοιολογικό χώρο. Η εν λόγω όμως αφαίρεση στο επίπεδο του ίδιου του δημιουργού θέτει το διαχρονικό ερώτημα της σύγκρισης ή της συνέπειας τελικά ενός δημιουργού απέναντι στο έργο του. Είναι η δημιουργία υπεράνω του δημιουργού ή το έργο του υποσκιάζεται πολλές φορές από το υπερεγώ του σχεδιαστή; Για τον τομέα του design που η φόρμα υπαγορεύεται από τη λειτουργικότητα, η απάντηση δεν αφήνει συνήθως πολλά περιθώρια αμφισβήτησης παρ’όλο που το σχετικό debate έχει αναδείξει κατά καιρούς και χαρακτηριστικές εξαιρέσεις, ίσως στο πλαίσιο της επιβεβαίωσης του κανόνα.


Alter Ego της δημιουργικότητας, άμεσα συνυφασμένη με αυτή και φλέγον θέμα της εκάστοτε επικαιρότητας στους κύκλους της οπτικής επικοινωνίας αποτελεί διαχρονικά και η έννοια της πρωτοτυπίας. Ο Φρανσουά Μαρί Αρουέ, ευρύτερα γνωστός με το ψευδώνυμο Βολταίρος, κεντρική μορφή του Διαφωτισμού κατά τον 18ο αιώνα, είχε πει ότι «η πρωτοτυπία δεν είναι τίποτε άλλο παρά συνετή απομίμηση». Υπέρμαχος της λογικής και πάντοτε ανατρεπτικός σε σχέση με τις επικρατούσες πρακτικές της εποχής του, έθεσε το πρόβλημα στη σωστή του βάση. Η πρωτοτυπία και κατ’ επέκταση η δημιουργικότητα δεν προϋποθέτει την πλήρη ρήξη με το παρελθόν ή την απόρριψη κάθε δεδομένης και καθιερωμένης φόρμας. Μπορεί ιστορικά να έχουν παρατηρηθεί άλματα που ίσως να υπερβαίνουν το λογικό πλαίσιο της εποχής τους, αλλά διαχρονικά αυτό δεν είναι η πεπατημένη στον τομέα του design. Η εμπειρία έχει πολλές φορές επιβεβαιώσει ότι η αποκαθήλωση, με κάθε αφορμή σημαντική ή ασήμαντη, είναι πολύ πιο εύκολη και ανέξοδη σε σχέση με την εποικοδομητική θεώρηση και κριτική. Είναι, εν κατακλείδι, θέμα σύνεσης και ηθικής, από όποια πλευρά της διελκυστίνδας και αν σταθείς.


Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 20.11.16
#Γραφιστορίες #070
 
 

15.11.16

Back to school | Επιστροφή στα Θρανία

[EN]

Back to school

Chapter Client, with "C" uppercase, please. Well, what a chapter? A whole book I would say, for traditional readers, or 2 billion results in half a second for those who prefer the online search. This idiosyncratic species of Homo Erectus admittedly is the driving force of the industry of Visual communication but also the first accessory suspected, for, out of warranty, hardware failure. A designer can spent the best years of his youth in studying at universities and colleges, plunged into the uncharted waters of Gestalt theory and without any prior experience to emerge to the surface, like the multi-talented theoretical of physics sciences and self-taught swimmer Theodor Kaluza, but in the battle for the creation of an adequate and satisfactory list of customers he should look for arrows for his quiver elsewhere.
There are times when I miss the carefree period of my school years when all seemed either so trivial or so important in our teenage eyes and many times it had no special significance what was what at the end. And in all this my favorite teacher Ms Moustakli trying to teach us about the ways and means of persuasion. This is it! How had I not thought of it earlier? Back to books, because knowledge is power and customers expect to be convinced to believe. Α thorough search in lofts and warehouses and behold the treasure. Quick browsing and reading with agony.
Invocation to logic. In order to achieve persuasion the transmitter, I should be it, addressed to the perceptual and critical capacity of the receiver, i.e. client, citing his logic. Yeah, right. Customer and logic in the same sentence? I think an oxymoron, they told us. We didn’t start well, but let’s read below. Reliance on emotion. Nice, here I think I will pull through much better. When persuasion says it aims to provoke a decision or action, when shall I be paid for that 16-pages that I delivered for printing a month ago? Often it is not enough to invoke the client’s reason, but those feelings that will motivate the anticipated decision needs to be caused to him. Very nice, I will call every day to make him feel scared or embarrassed or indignant or eventually make him disappear. This is said to be accomplished through the use of humor; the logo you want it for today or shall you pass tomorrow morning? Or through rhetorical queries; cash or cheque? That is the question.
Invocation to authority. Many times the designer, to enhance the credibility of an argument, cites some authority and often lists appropriate excerpts such as opinions of scientists and experts in a field, 29 Web developers use PHP, or sayings of persons of antiquity, don’t stress my nerves by insisting that also your mother-in-law will approve the logo. It’s better to move along. Invocation to the ethos of the transmitter. To be effective in persuasion, it is necessary for the graphic designer to gain with his personality the confidence of the customer. He should, namely, present the qualities which will make the customer feel that the designer is trustworthy and honest. It arrived late, but I found it eventually. Trustworthiness, honesty, reliability, consistency, and professionalism, so simply.
 





[ΕΛ]

Επιστροφή στα Θρανία

Κεφάλαιο Πελάτης, με ¨Π¨ κεφαλαίο παρακαλώ. Τι κεφάλαιο δηλαδή; Ολόκληρο βιβλίο θα έλεγα, για τους παραδοσιακούς της ανάγνωσης, ή 2 δις αποτελέσματα σε μισό δευτερόλεπτο για όσους προτιμούν την διαδικτυακή αναζήτηση. Αυτό το ιδιάζον είδος Homo Erectus κατά κοινή ομολογία αποτελεί τον κινητήριο μοχλό της βιομηχανίας της οπτικής επικοινωνίας αλλά παράλληλα και το πρώτο εξάρτημα ύποπτο για, εκτός εγγύησης, αστοχία υλικού. Μπορεί ένας σχεδιαστής να αφιέρωσε τα καλύτερα χρόνια της νιότης του σε σπουδές, σε πανεπιστήμια και κολέγια, να βούτηξε στα ανεξερεύνητα νερά της θεωρίας της Gestalt και χωρίς καμία προγενέστερη εμπειρία να αναδύθηκε στην επιφάνεια, σαν τον πολυτάλαντο θεωρητικό των φυσικών επιστημών και αυτοδίδακτο κολυμβητή Theodor Kaluza, όμως στη μάχη για τη δημιουργία ενός επαρκούς και ικανοποιητικού πελατολογίου θα πρέπει να αναζητήσει βέλη για τη φαρέτρα του αλλού.
Είναι στιγμές που νοσταλγώ την ανέμελη εκείνη εποχή των γυμνασιακών μου χρόνων που όλα φάνταζαν ή τόσο ασήμαντα ή τόσο σημαντικά στα εφηβικά μας μάτια που πολλές φορές δεν είχε και ιδιαίτερη σημασία ποιο ήταν τί τελικά. Και μέσα σε όλα αυτά την αγαπημένη μου κυρία Μουστακλή να προσπαθεί να μας μάθει για τους τρόπους και τα μέσα πειθούς. Αυτό είναι! Πως δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα; Επιστροφή στα βιβλία λοιπόν γιατί η γνώση είναι δύναμη και οι πελάτες περιμένουν να πειστούν και να πιστέψουν. Ενδελεχής αναζήτηση σε πατάρια και αποθήκες και ιδού ο θησαυρός. Ξεφύλλισμα στα γρήγορα και διάβασμα με αγωνία. 


Επίκληση στη λογική. Προκειμένου να επιτευχθεί η πειθώ ο πομπός, εγώ πρέπει να είμαι αυτή, απευθύνεται στην αντιληπτική και κριτική ικανότητα του δέκτη, του πελάτη δηλαδή, επικαλούμενος τη λογική του. Τώρα μάλιστα, τα πιάσαμε τα λεφτά μας. Πελάτης και λογική στην ίδια πρόταση; νομίζω σχήμα οξύμωρο μας το είχαν πει. Δεν αρχίσαμε καλά σκέφτομαι, αλλά ας διαβάσω και παρακάτω.


Επίκληση στο συναίσθημα. Ωραία, εδώ νομίζω θα τα καταφέρω πολύ καλύτερα. Όταν η πειθώ λέει έχει στόχο να προκαλέσει μια απόφαση ή ενέργεια, άραγε πότε θα πληρωθώ για εκείνο το δεκαεξασέλιδο που παρέδωσα προς εκτύπωση πριν από ένα μήνα; συχνά δεν αρκεί η επίκληση στη λογική του πελάτη, αλλά χρειάζεται επιπλέον να προκληθούν σε αυτόν εκείνα τα συναισθήματα που θα τον παρακινήσουν στην προσδοκώμενη απόφαση. Πολύ ωραία, θα του τηλεφωνώ κάθε μέρα για να φοβηθεί ή να ντραπεί ή να αγανακτήσει ή τελικά να εξαφανιστεί. Αυτό λέει επιτυγχάνεται μέσω της χρήσης χιούμορ, το λογότυπο το θέλετε σήμερα ή θα περάσετε αύριο το πρωί; ή μέσω ρητορικών ερωτημάτων, μετρητά ή επιταγή; Ιδού η απορία.
 

Επίκληση στην αυθεντία. Πολλές φορές ο σχεδιαστής, για να ενισχύσει την αξιοπιστία ενός επιχειρήματος, επικαλείται κάποια αυθεντία και συχνά παραθέτει ανάλογα αποσπάσματα, όπως απόψεις επιστημόνων και ειδικών σε κάποιο τομέα, 29 προγραμματιστές ιστοσελίδων χρησιμοποιούν PHP, ή ρήσεις προσώπων της αρχαιότητας, μη μου τα νεύρα τάραττε που θα πρέπει να εγκρίνει το λογότυπο και η πεθερά σου. Ας πάμε παρακάτω καλύτερα. 

Επίκληση στο ήθος του πομπού. Για να είναι αποτελεσματική η πειθώ, είναι απαραίτητο να κερδίσει ο γραφίστας με το λόγο του την εμπιστοσύνη του πελάτη. Οφείλει, δηλαδή, να παρουσιάσει τις ποιότητες εκείνες που θα δημιουργήσουν στον πελάτη την αίσθηση πως ο σχεδιαστής είναι αξιόπιστος και ειλικρινής. Άργησα αλλά το βρήκα τελικά. Αξιοπιστία, ειλικρίνεια, φερεγγυότητα, συνέπεια και επαγγελματισμός τόσο απλά.


Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 13.11.16
#Γραφιστορίες #069
 

24.10.16

1ο Behance Portfolio Review Κύπρου

Η Οπτική Επικοινωνία και κατ' επέκταση το Design έχουν συνδέσει άμεσα την εξέλιξή τους με τα σύγχρονα επιτεύγματα της τεχνολογίας της πληροφορικής. Η μετάβαση από τις παραδοσιακές τεχνικές και μεθόδους στη χρήση των υπολογιστών σε κάθε στάδιο του σχεδιασμού και της παραγωγής, ήταν μόνο η απαρχή της επανάστασης, ενώ χρήση του διαδικτύου και η ραγδαία εξάπλωση του παγκόσμιου ιστού το επιστέγασμά της. Μέσω των νέων αυτών τεχνολογιών οι δημιουργικοί επαγγελματίες σχεδιαστές όχι μόνο βρήκαν νέους τρόπους έκφρασης και δημιουργίας αλλά παράλληλα ανακάλυψαν καινούριους δρόμους αναγνώρισης και προβολής της δουλείας τους κυρίως μέσω εξειδικευμένων ιστοτόπων και υπηρεσιών.

Μια από αυτές, ίσως η δημοφιλέστερη και μεγαλύτερη διαδικτυακή πλατφόρμα για δημιουργικούς επαγγελματίες από κάθε κλάδο είναι το Behance. Ιδρύθηκε το 2006 και σήμερα φιλοξενεί περισσότερα από 1,5 εκατομμύριο μέλη από 172 χώρες που έχουν δημοσιεύσει περισσότερα από 5,5 εκατομμύρια project σε 128 τομείς και ειδικότητες της τέχνης και του design. Από το 2012 το δίκτυο αυτό ανήκει στον ηγέτη στον χώρο του δημιουργικού λογισμικού την Adobe. Το Behance είναι μια online πλατφόρμα μέσω της οποίας ένας δημιουργός έχει τη δυνατότητα να επιδείξει την εργασία και το ταλέντο του και ταυτόχρονα να ανακαλύψει τις εργασίες και άλλων δημιουργών. Η πλατφόρμα αυτή προσφέρει τη δυνατότητα στα μέλη της να ενημερώνουν το έργο τους και ταυτόχρονα να το μεταδίδουν σε όλο τον κόσμο εύκολα και αποτελεσματικά. Παράλληλα εταιρείες κάθε κλίμακας από όλον τον κόσμο έχουν την δυνατότητα να αναζητήσουν και να γνωρίσουν την εργασία και το ταλέντο του κάθε σχεδιαστή. 

Στο πλαίσιο της 10ης Portfolio Review Week του δικτύου Behance, διοργανώνεται στην Κύπρο για πρώτη φορά ένα Behance Portfolio Review. Η πρωτοβουλία των διοργανωτών, του γνωστού σχεδιαστή Χάρη Τσέβη και της Αγγελικής ΜΚ Αθανασιάδη εκ μέρους του Graphic Stories Cyprus, γίνεται σε συνεργασία με το Εργαστήριο Σημειωτικής και Οπτικής Επικοινωνίας του Τμήματος Πολυμέσων και Γραφικών Τεχνών του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2016 στο Αμφιθέατρο 2 του κτηρίου Τάσος Παπαδόπουλος του ΤΕΠΑΚ στη Λεμεσό, 11:00-16:00.


Το Behance Portfolio Reviews είναι τοπικές συναντήσεις της δημιουργικής κοινότητας χρηστών του Behance ανά τον κόσμο. Σε αυτές νέα και παλαιότερα μέλη συναντιούνται, αναλύουν δημιουργικές στρατηγικές, εξετάζουν τα portfolio τους, συνδέονται και κοινωνικοποιούνται. Σκοπός της δημιουργικής αυτής συνάντησης είναι η ενδυνάμωση των σχέσεων και της αλληλεπίδρασης μεταξύ των δημιουργικών επαγγελματιών της Κύπρου και η δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για την περεταίρω ανάπτυξη των τεχνών και του design.

Το Behance Portfolio Reviews ευελπιστεί να φέρει την ακμάζουσα διαδικτυακή κοινότητα της Κύπρου σε επαφή, σε χώρους εκτός διαδικτύου, να ενθαρρύνει και να ενδυναμώσει τους δημιουργικούς αυτούς ανθρώπους στο να μοιραστούν τις ιδέες τους μέσα από την παρουσίαση της δουλείας τους και τελικά να τους βοηθήσει όχι μόνο να αναδείξουν αλλά και να αναπτύξουν την τέχνη τους. Στο 1ο Behance Portfolio Review Κύπρου, οι συμμετέχοντες θα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν και να αλληλεπιδράσουν με μια σειρά από αξιόλογους και εκλεκτούς προσκεκλημένους ομιλητές, να αντλήσουν γνώση και εμπειρία και να κοινωνικοποιηθούν με μέλη της τοπικής δημιουργικής κοινότητας της Κύπρου και όχι μόνο.

Η συμμετοχή στο 1ο Behance Portfolio Review της Κύπρου είναι ελεύθερη, ενώ περισσότερες πληροφορίες θα μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να βρουν μέσω της σελίδας: 1st_BPRCy_event


Για την καλύτερη διευθέτηση της διοργάνωσης κάντε την κράτησή σας στο: register


Αγγελική ΜK Αθανασιάδη
Graphic Designer // aggeliki.mk@gmail.com 
"Πολίτης της Κυριακής" // "Παράθυρο" 23.10.16



11.10.16

Τυπο-γραφικές μέρες 2016

Η Τυπογραφία είναι η τέχνη και η τεχνική της οργάνωσης των στοιχειών ενός κειμένου, γραμμάτων, αριθμών, σημείων στίξης και άλλων που αποσκοπεί στο να κάνει τον γραπτό λόγο ευκρινή, ευανάγνωστο και ελκυστικό προς τον κάθε αναγνώστη. Η οργάνωση και η διάταξη των στοιχείων αυτών περιλαμβάνει την επιλογή των γραμματοσειρών, το μέγεθός τους, τα μήκη των γραμμών και τα κενά ανάμεσά τους, τις αποστάσεις των λέξεων και των γραμμάτων. Η σημασία της τυπογραφίας για έναν πολιτισμό που κατ’ουσίαν έχει χτιστεί στα θεμέλια του γραπτού λόγου είναι πέραν πάσης αμφιβολίας πολύ σημαντική. 

Στη βάση της λογικής αυτής, τα Ερευνητικά εργαστήρια του Τμήματος Πολυμέσων και Γραφικών Τεχνών, ΕΕΓΓΕ (Ερευνητικό Εργαστήριο για τη Γλώσσα και τη Γραφιστική Επικοινωνία) και ΕΕΣΟΕ (Ερευνητικό Εργαστήριο Σημειωτικής και Οπτικής Επικοινωνίας) στο Τμήμα Πολυμέσων και Γραφικών Τεχνών του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου διοργανώνουν την διημερίδα Τυπο-γραφικές μέρες 2016, με θέμα τον τυπογραφικό και γραφιστικό σχεδιασμό, το Σάββατο 22 και την Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2016.

Η διοργάνωση περιλαμβάνει μια σειρά διαλέξεων που θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 22 Οκτωβρίου κι ένα εργαστήριο τυπογραφικού σχεδιασμού την Κυριακή 23 Οκτωβρίου. Επίσημος προσκεκλημένος και κύριος ομιλητής της διοργάνωσης, θα είναι ο Filip Blažek, γραφίστας/τυπογραφικός σχεδιαστής με έδρα την Πράγα και εκπρόσωπος της Τσεχίας στο διεθνή οργανισμό ATypI. Το πρόγραμμα των διαλέξεων πλαισιώνουν επίσης οι Όμηρος Παναγίδης, Λέκτορας Γραφιστικής Επικοινωνίας στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου, Γιώργος Σουγλίδης, σύμβουλος branding με διεθνές σχεδιαστικό έργο και Σάββας Ξιναρής, συντονιστής του Προγράμματος Γραφιστικών Τεχνών και Διαφημιστικού Σχεδίου στο Πανεπιστήμιο Frederick. 


Οι διαλέξεις θα δοθούν στην αγγλική γλώσσα, το Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2016, στο Αμφιθέατρο 2, Κτίριο Τάσσος Παπαδόπουλος, Θέμιδος και Ιφιγενείας, στη Λεμεσό. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό. Για την καλύτερη διοργάνωση της εκδήλωσης, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προμηθευτούν εισιτήρια ελεύθερης εισόδου στο σύνδεσμο: tickets.

Την Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2016, θα πραγματοποιηθεί το εργαστήριο τυπογραφίας με θέμα “Introduction to type design” και εισηγητή τον Filip Blažek, στο Εργαστήριο Γραφιστικής ΕΓΡΑ του Τμήματος Πολυμέσων και Γραφικών Τεχνών, στην πλατεία Ηρώων, στη Λεμεσό. Το εργαστήριο θα είναι μια εισαγωγή στις βασικές αρχές του τυπογραφικού σχεδιασμού μαζί με πρακτική εξάσκηση για τη δημιουργία μιας απλής γραμματοσειράς, αρχής γενόμενης από τα προσχέδια και μεταβαίνοντας στη συνεχεία στην ψηφιοποίηση και στην επιτυχημένη εξαγωγή μιας λειτουργικής γραμματοσειράς OpenType. Το εργαστήριο θα ξεκινήσει στις 9.00 π.μ. και θα διαρκέσει μέχρι τις 4.00 μ.μ., με διάλειμμα μιας ώρας. Ο αριθμός των συμμετεχόντων στο εργαστήριο της Κυριακής είναι αυστηρά περιορισμένος σε 15 άτομα. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να εξασφαλίσουν μια θέση στο εργαστήριο με σειρά προτεραιότητας, στο σύνδεσμο: workshop . Το εργαστήριο θα γίνει στην Αγγλική γλώσσα. Περισσότερες πληροφορίες για τη διημερίδα «Τυπο-γραφικές μέρες 2016» στη σελίδα facebook-event καθώς και στην ιστοσελίδα του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου.



Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 09.10.16
#Γραφιστορίες #068


4.10.16

Εκδηλώσεις από τη Σχολή Μουσείον Χαρακτικής Χαμπή 7-9|10|16

Κυπερούντα, Παρασκευή 7- Κυριακή 9 Οκτώβρη

Στο πλαίσιο του 13ου Φεστιβάλ Μήλου που γίνεται στην Κυπερούντα, 
η Σχολή Μουσείον Χαρακτικής Χαμπή σε συνεργασία με τον Λαογραφικό 
Όμιλο Λεμεσού, το Κέντρο Νεότητας Κυπερούντας και το Κοινοτικό 
Συμβούλιο Κυπερούντας διοργανώνει διάφορες εκδηλώσεις 
μέσα στα πλαίσια του Φεστιβάλ μήλου.



Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2016, στις 19.30  
στην αίθουσα διαλέξεων Θ.Ο.Ι Κυπερούντας

• Τ’ ΑΓΝΩΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΘΚΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΠΛΑΡΩΝ. Ο χαράκτης Χαμπής παρουσιάζει
το νέο βιβλίο του με το παραμύθι του Λάμπρου Πολυκάρπου «Οι τρίπλαροι
τζαι ο δράκος της μηλιάς», αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές της πορείας
εικονογράφησης, μέσα από προβολή διαφανειών. Παράλληλα θα
παρουσιαστεί φιλμάκι-αφιέρωμα στον Λάμπρο Πολυκάρπου (αποσπάσματα από
μεγαλύτερο ντοκιμαντέρ) του Χρίστου Αγιομαμίτη, με τίτλο: “ΛΑΜΠΡΟΣ
ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ – Στιγμιότυπα μιας σκληρής ζωής σαν παραμύθι”.


Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2016

• Εργαστήρι χαρακτικής, 9.30-14.00 στην Πλατεία Κυπερούντας
• Αφήγηση από τον Χαμπή του κυπριακού παραμυθιού του Λάμπρου
Πολυκάρπου σε εικονογράφηση Χαμπή «Οι τρίπλαροι τζαι ο δράκος της
μηλιάς», μουσικοχορευτικό - θεατρικό δρώμενο και κυπριακοί
παραδοσιακοί χοροί και τραγούδια από τον Λαογραφικό Όμιλο Λεμεσού,
στις 16.00 στην πλατεία Κυπερούντας.

Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2016

• Εργαστήρι χαρακτικής, 10.00-14.00 στην Πλατεία Κυπερούντας
• Έκθεση των έργων που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου,
14.00-19.00 στην πλατεία Κυπερούντας

Το εργαστήρι χαρακτικής παρέχεται δωρεάν και είναι ανοικτό σε όλους
όσοι θα ήθελαν να το παρακολουθήσουν. Διευκρινίζεται ότι ο όρος
«δωρεάν» αναφέρεται στην παροχή των μαθημάτων χαρακτικής. Όσοι
επιθυμούν να λάβουν μέρος στο εργαστήρι και δεν διαθέτουν τα δικά τους
εργαλεία και υλικά, μπορούν να τα προμηθεύονται από το πωλητήριο.

Οι εκδηλώσεις τελούν με τη στήριξη των
-Κέντρου Νεότητας Κυπερούντας
-Κοινοτικού Συμβουλίου Κυπερούντας
-Πολιτιστικών Υπηρεσιών Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού







3.10.16

Philip De Castan | Interview


[ΕΛ]

Όλο και πιο σπάνια η τύχη φέρνει στο διάβα σου ανθρώπους που καταφέρνουν να σε κερδίσουν από την πρώτη στιγμή με την αμεσότητα και την ευγένεια τους αλλά και να σε κρατήσουν όχι μόνο με την οξυδέρκεια αλλά και την αφοπλιστική τους ειλικρίνεια. Ανθρώπους που έχουν μάθει να μην κρύβονται πίσω από τις λέξεις και τους τύπους. Ο Philip De Castan είναι ένας από αυτούς. Με τον γνωστό σχεδιαστή, έναν από τους πρώτους γραφίστες που εργάστηκαν στην Κύπρο, είχα τη χαρά να συνομιλήσω και να επιβεβαιώσω για μια ακόμα φορά ότι η πίστη στον άνθρωπο, η αγάπη και η φιλία είναι οι πραγματικοί θησαυροί της ζωής μας.

Philip De Castan - άμεσος, ευγενής, ειλικρινής, μουσικός και ..γραφίστας!


Σχεδιαστής, μουσικός, δάσκαλος ή μαθητής της ζωής, κατά το “Γηράσκω δ’αιεί διδασκόμενος” του σοφού Αθηναίου νομοθέτη Σόλωνα;

Τίποτα απ’ αυτά θα έλεγα, αλλά επειδή ίσως “επιβάλλεται” να διαλέξω απ’ αυτά, θα έλεγα το κατά Σόλωνα «Γηράσκω δ’αιεί διδασκόμενος» και σίγουρα από την Σχολή της Ζωής !

Κατά τη δεκαετία του 70 είχατε το δικό σας μουσικό συγκρότημα Odyssey, αλλά ακόμα και σήμερα συνεχίζετε τις μουσικές σας αναζητήσεις. Πόσο σημαντική θεωρείτε τη μουσική και τι ρόλο έχει παίξει στη ζωή σας;

Η Odyssey ήταν το τρίτο ή τέταρτο συγκρότημα στο οποίο συμμετείχα, κι’ αυτό ήταν στην Αγγλία το 1970-75 … Ακολούθησε ένας “απόηχος” κι’ αυτός με τη σειρά του έσβησε. Πόσο σημαντική είναι η Μουσική για μένα, λες. Ίσως ακουστεί κλισέ η απάντηση, αλλά θα το πω απλά με μια λέξη. Ζωή! 

Να τολμήσω να ρωτήσω; Led Zeppelin ή Rolling Stones; και από μια πιο ιδιαίτερη σκοπιά Jimmy Page ή Keith Richards;

Χα χα χα! Led Zeppelin αναμφίβολα και Jimmy Page! Οι Rolling Stones, εκτός από τα πρώτα τους τραγούδια, δεν μπήκαν ποτέ στην καρδιά μου αλλά ούτε ακόμα και ο Jimmy Hendrix. Ίσως εδώ να με πουν άσχετο … δεν θα διαφωνήσω. 

Τα νεανικά σας χρόνια συνέπεσαν με ένα ιστορικό σημείο καμπής για τη μετάβαση από τον συντηρητισμό στις φιλελεύθερες ιδέες για ισότητα, ανθρώπινα δικαιώματα και σεξουαλική απελευθέρωση. Ήταν ο Μάης του 68. Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα τα ίδια θέματα εξακολουθούν να ταλανίζουν αλλά και να διχάζουν τις σύγχρονες δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες. Γιατί πρέπει ακόμα να μιλάμε για τα αυτονόητα; ή μήπως δεν είναι τόσο αυτονόητα τελικά;

Είναι όντως γεγονός ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια εποχή που συνέβησαν οι μεγάλες αλλαγές και “επαναστάσεις” σε παγκόσμιο επίπεδο, και ήταν αναμενόμενο. Δεν είμαι και πολύ σίγουρος αν όλα αυτά έφεραν ένα καλύτερο αποτέλεσμα γενικά. Κάποια απ’ αυτά ήταν πολύ θετικά. Η Μουσική πήρε μια άλλη πορεία από το την δεκαετία του ‘50 και μετά, η “επανάσταση” των Παιδιών των λουλουδιών, ήταν ένα πολύ σημαντικό κίνημα. Φύγαμε από την ναφθαλίνη της υποκριτικής και άκρως κουμπωμένης κοινωνίας, ελευθερώθηκαν τα αισθήματα και δόθηκε η ευκαιρία, η ελευθερία αν θες, να κάνεις αυτό που ένιωθες, αυτό που ήσουν, αυτό που ήθελες να παραμείνεις. Όμως, όπως λέει κι’ ο Μέγας Ηράκλειτος “τα πάντα ρεί”.

Τέτοιες αλλαγές δεν γίνονται για χάρη της αλλαγής αλλά γιατί πρέπει να γίνονται για να σπρώχνουν τα πράγματα και να ξεφεύγουμε από τα λιμνάζουσα νερά που ελλοχεύουν κινδύνους.

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Ποτέ δεν ήταν. Ο κάθε ένας έχει την δική του σκοπιά και αντίληψη πάνω σε όλα. Διαφέρουμε πάρα πολύ ο ένας από τον άλλο, δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε το ίδιο. Έχουμε άποψη ως μονάδες και σ’ αυτό δεν χωράει το “αυτονόητο”, δεν είναι μια γενικότητα.
  

Ως σχεδιαστής έχετε διαγράψει μια μακρά και αξιοσημείωτη πορεία τόσο ως αυτόνομος και ελεύθερος επαγγελματίας, όσο και μέσα από τη συνεργασία σας με μεγάλα δημιουργικά γραφεία. Σταχυολογώντας τις εμπειρίες σας, ποια είναι τα θετικά σημεία που θα κρατούσατε σε κάθε περίπτωση;

Θα προσπαθήσω να απαντήσω ειλικρινά σ’ αυτό. Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, 45 χρόνια, δούλεψα ως Γραφίστας. Εδώ στην Κύπρο, στη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο. Όχι, δεν υπάρχουν εμπειρίες που θα ήθελα να θυμάμαι. Και το λέω ειλικρινά αυτό. Είχα όμως την τύχη στις περισσότερες εταιρείες που δούλεψα, να είμαι επικεφαλής Ομάδας. Αυτό για μένα ήταν ευθύνη όχι μόνο προς την δουλειά αλλά κυρίως προς τους εκάστοτε συναδέλφους μου. Για τις πλείστες εταιρίες δεν είχα και τόση “αγάπη”, και μη με ρωτήσεις γιατί, αλλά είχα αγάπη και σεβασμό προς και από τους συναδέλφους μου. Μόνο αυτό εισέπραξα και μου έμεινε. Η αγάπη, ο σεβασμός και η φιλία των ανθρώπων που δούλεψα μαζί τους. 

Το επάγγελμα το έχω θαμμένο βαθιά στις ατυχίες της ζωής μου και ούτε μνημόσυνο δεν θέλω να του κάνω.

Η μόνη αμοιβή μου ήταν οι συνάδελφοι μου. Αυτό κέρδισα. 


Όπως είχα γράψει και σε ένα παλαιότερο άρθρο ('η πέτρα του Σίσυφου'), η έννοια της “δημιουργικότητας” για έναν σχεδιαστή οπτικής επικοινωνίας μου φέρνει στο νου την μυθολογική ιστορία της πέτρας του Σίσυφου καθώς μέσα από μια ατέρμονη διαδικασία θα πρέπει να οδηγεί τη δημιουργικότητά του κάθε φορά σε νέες κορυφές. Είναι η δημιουργικότητα τελικά ταλέντο ή μεθοδική δουλειά;

Η σωστή και μεθοδευμένη δουλειά φέρνει πάντοτε καλά αποτελέσματα. Αν υπάρχει και λίγη δόση, ας πούμε ταλέντου, τότε ακόμη καλύτερα. Είμαι εξ’ αυτών που πιστεύουν πως όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποιο ταλέντο μέσα τους. Σαν ένας Κώδικας DNA, ο οποίος μπορεί και χαρακτηριστεί και σαν “υιός”, ο οποίος θα ξυπνήσει όταν οι κατάλληλες συνθήκες τον ευνοήσουν. Αλλιώς, μένει σε κατάσταση limbo και ... αναμένει. Κάποιοι γεννιόνται με αυτόν τον υιό ήδη ξύπνιο και διαπρέπουν, και μάλιστα σε τρυφερή ηλικία ή πολύ σύντομα στην εφηβεία τους και αρχίζουν να ξεχωρίζουν και να μεγαλουργούν. Ούτως ή άλλως, ο άνθρωπος είναι γεννημένος να δημιουργεί και να μεγαλουργεί. Μη με ρωτήσεις “ε, τότε γιατί είμαστε σε τέτοια χάλια?” Απαντώ με ακόμη έναν “υιό” που λέγεται ΕΓΩ. Κι’ αυτός παραφρονεί και καταστρέφει ότι έκτισαν άνθρωποι προικισμένοι... και να μη ξεχνάμε πως και το ταλέντο εξελίσσεται με μεθοδικότητα και σκληρή δουλειά!



Έχοντας ζήσει για πολλά χρόνια στο εξωτερικό, ποιες διαφορές θα εντοπίζατε σε θέματα που αφορούν το design, τόσο σε θέματα παραγωγικής διαδικασίας και νοοτροπίας, όσο και σε σχέση με το τελικό παραγόμενο προϊόν, δηλαδή το αποτέλεσμα;

Χμμμ, πόσες σελίδες έχεις στην διάθεση σου; Γιατί αν αρχίσω να απαντώ σ’ αυτό το ερώτημα θα τις χρειαστείς και παράλληλα δεν θέλω να φανώ κακός και επικριτής γι’ αυτά που ίσως θα έλεγα.

Στην Κύπρο ένας Γραφίστας, εργοδοτείται κυρίως ή σχεδόν απόλυτα σε διαφημιστικές εταιρίες. Η διαφήμιση για μένα, ήταν και είναι ένα “προς-τύχη” (πρόστυχο) επάγγελμα. Μπορεί να έχει και την καλή του όψη στο δημιουργικό σκέλος, όμως δεν παύσει να είναι Applied Art, που σημαίνει ότι κάποιος ή κάποιοι σου αναθέτουν επί πληρωμή, λόγου χάριν,να διαφημίσεις ένα προϊόν, μια κατάσταση, και να ωραιοποιήσεις μέχρι το έπακρο κάτι που στις πλείστες περιπτώσεις δεν ανταποκρίνεται καν στην αλήθεια. Πριν πολλά χρόνια, το αποκαλούσαμε Commercial Design. Αυτό ίσως να ταιριάζει καλύτερα ακόμη και σήμερα. Αν μου επιτρέπεις θα ήθελα να μείνω μέχρι εδώ.
Σύμφωνα με τον Κομφούκιο, η εμπειρία είναι ένα μικρο φανάρι που κρέμεται πίσω από την πλάτη μας και φωτίζει τον δρόμο που έχουμε είδη περάσει. Έχετε μετανιώσει ποτέ πραγματικά για κάτι ή ακόμα και στην περίπτωση αυτή μήπως τελικά στη ζωή μας πρέπει να κοιτάμε συνεχώς μπροστά;

Ωραίο αυτό που λέει ο Κομφούκιος. Και σωστό. Όμως, ο δρόμος που έχει μπροστά του κάποιος να διανύσει, κι’ αυτός θα φωτιστεί και θα είναι επίσης στο πίσω φανάρι κάποια στιγμή, δεν είναι όσο σκοτεινός όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Το Φως πρέπει να το ψάξουμε και να το βρούμε μέσα από το σκοτάδι. Δεν γίνετε αλλιώς. Η απουσία του ενός εκ των δύο δηλώνει παρουσία του άλλου. Να μη πω πως είναι το ένα κι΄ αυτό. Όπως η Ζωή κι’ ο Θάνατος. Κάκιστος χαρακτηρισμός το “θάνατος”, που σημαίνει και τέλος, γιατί είναι και η Αρχή ταυτόχρονα. Τίποτα δεν αρχίζει και τίποτα δεν τελειώνει. Απλά διαμορφώνεται. Όταν κάψεις ένα κομμάτι ξύλο, αυτό δεν σημαίνει ότι το ξύλο δεν υπάρχει πια. Δεν υπάρχει σίγουρα με την μορφή που το ξέρεις, όμως έχει μεταλλαχθεί έχει διαμορφωθεί σε κάτι άλλο. Στάχτη, θα μου πεις και την παίρνει ο άνεμος και την αφανίζει. Μπορεί ο άνεμος να την πήρε μακριά αλλά δεν την αφάνισε. Υπάρχει! Με μια άλλη μορφή όμως. Συνεπώς, οι αναφορές μας δεν πρέπει να μείνουν αυτές που κρέμονται στο πίσω φανάρι του Κομφούκιου, αλλά στον δρόμο να τις διαφοροποιηθούμε κι’ εμείς μαζί με τις αντιλήψεις μας. Πάντα και συνεχώς θα βρίσκουμε νέους δρόμους και μοιραία μέσα στο σκοτάδι που βαδίζουμε θα οδηγηθούμε στο Φως εάν και εφόσον τα μάτια μας παραμείνουν ανοιχτά. Σε όλα. Ναι να κοιτάμε και πίσω και μπροστά συγκρίνοντας. Αν δεν ξέρεις ποιος ήσουν και από που ερχόσουν, τότε δεν θα μάθεις ποτέ ποιος είσαι και που πας.

Αν έχω μετανιώσει ...

Όλοι μας κάνουμε λάθος επιλογές κι’ αποφάσεις που ίσως αργότερα να το μετανιώνουμε. Αυτό για μένα, είναι απόλυτα αποδεχτό γιατί έτσι μαθαίνουμε. Πιστεύω πως ο άνθρωπος δεν ζει αρκετά χρόνια για να κάνει όλα τα λάθη που πρέπει! Μετανιώνω για τους ανθρώπους που ίσως εν αγνοία μου πλήγωσα ή αδίκησα. Ποτέ όμως συνειδητά δεν έκανα κάτι τέτοιο σε κανένα. Ναι, και μετανιώνω, ίσως σου φανεί παράξενο, για το γεγονός ότι έχασα 45 χρόνια κάνοντας κάτι που δεν αγάπησα στη πραγματικότητα ποτέ.


Φωτογραφικό υλικό από το προσωπικό αρχείο του Philip De Castan.


[ΕΝ]

Increasingly rarely your luck brings to your path people who manage to win you from the first moment with their directness and kindness but also by keeping your attention not only with their sharpness but also with their sincerity. People who have learned not to hide behind words and formalities. Philip De Castan is one of them. With the well known designer, one of the first designers who worked in Cyprus, I had the pleasure to talk and to confirm once again that faith in man, love and friendship are the real treasures of our lives.

Designer, musician, teacher, or student of life, in accordance with the words of the wise Athenian legislator Solon "aging while continuing to learn"?

None of that I would say, but because maybe I am "forced" to pick then it has to be Solon and certainly the School of Life!

In the 70 's you had your own band, Odyssey, and even today you continue your musical pursuits. How important do you consider music and what role does it play in your life?

Odyssey was the third or fourth band in which I participated, and it was in England in 1970-75... An "echo" followed and in turn it was wiped out. How important is music to me, you ask. Maybe it will sound a cliché, but I'll say it simply with one word. Life!

Should I dare to ask? Led Zeppelin or the Rolling Stones? And from a more particular perspective Jimmy Page or Keith Richards?

Ha ha ha! Led Zeppelin and Jimmy Page, no doubt! The Rolling Stones, except their first songs, they never entered in my heart, nor even Jimmy Hendrix. Maybe they will say I'm ignorant... I will not disagree.

Your youth coincided with a historic turning point for the transition from conservatism to the liberal ideas of equality, human rights and sexual liberation. It was May of 68. Nearly half a century later the same issues continue to agitate but also to divide contemporary Western European societies. Why do we still need to talk about the obvious? or maybe not so obvious after all?

It is indeed a fact that I was born and grew up in an era that big changes happened and "revolutions" at global level, and they were expected. I am not so sure if all this brought a better result overall. Some of them were very positive. Music took another course from the 50s onwards, the "revolution" of flower children, was a very important movement. We departed from a hypocritical and highly conservative society, the feelings were set free and the opportunity was given, the freedom if you like, to do what you felt, what you were, what you wanted to remain. But, as the great Heraclitus said "everything changes".

Such changes are not made for the sake of change but because they should take place to push things forward and to get away from the stagnating waters which lurk dangers.

Nothing is obvious. It never was. Each one has its own perspective and understanding about everything. We differ very much from each other, we can't think the same way. We have our own views as individuals and in that sense the "self-evident" doesn't fit, it isn't a generality.

As a designer you have traversed a long and remarkable path both as a freelancer, as well as through the cooperation with big creative agencies. By selecting from your experiences, what are the positive points to be kept in any case?

I will try to answer truthfully to this question. For most of my life, 45 years, I worked as a graphic designer. Here in Cyprus, in New York and in London. There are no experiences that I would like to remember. And I say this sincerely. However, I had the luck in most companies that I worked, to be a team leader. This for me was a responsibility not only towards work but especially towards my colleagues. For the majority of companies I felt not much "love", and don't ask me why, but I had love and respect for my colleagues. Only that I have gained and kept. Love, respect and friendship of people I worked with.

I have buried the profession deep in my life's accidents and I don't want to do even a Memorial.

The only compensation was my colleagues. This I earned.

As I wrote in an earlier article (makadcy.blogspot.gr/2015/09/blog-post.html?m=0), the concept of "creativity" for a visual communication designer brings in mind the mythological story of the stone of Sisyphus as, through a never-ending process, it should lead every time his creativity to new peaks. Is creativity ultimately talent or methodical work?

Proper and systematic work always brings good results. If there is a little dose of, let's say talent, then even better. I'm one of those who believe that all people have some talent in them. Like DNA code, which may be described as a "virus", who will wake up when the appropriate conditions are met. Otherwise, it remains in a state of limbo and... awaits. Some are born with this virus already awaken and excel, and even at a tender age or too soon in their teenage and they start to stand out and thrive. Anyway, man is born to create and thrive. Don't ask me then "why we are in such a mess"? I reply with another "virus" called EGO. And this becomes irrational and destroys what gifted people built... and do not forget that talent is discipline and hard work!



Having lived abroad for many years, what differences will you point out on issues related to design, both concerning the production process and culture, as well as in relation to the final product, i.e. the result?

Hmmm, how many pages have you in your disposal? Because if I start to reply to this question you will need them and at the same time I don't want to look bad and critic for what I might say.

In Cyprus, a graphic designer, is employed mainly or almost entirely by advertising companies. Advertising for me, was and is an "opportunistic" (raunchy) profession. It may have its good aspects at the creativity part, but does not cease to be Applied Art, which means that someone paid you, for example, to advertise a product, a situation, and to beautify it as much as possible that in most cases it does not respond even to the truth. Many years ago, we called it Commercial Design. This probably fits better even today. If you allow me, I would like to stop here.

According to Confucius, experience is a small lantern hanging behind our backs and illuminates the way we already walked. Have you ever really regretted for something and even if you eventually did, shouldn't we constantly look ahead in our lives?

It's nice what Confucius says. And correct. However, the road in front one has to walk will also be enlighten and will also be on the rear lantern at some point, it's not as dark as we want to believe. The Light we should seek and find through darkness. It doesn't work otherwise. The absence of one of the two indicates the presence of the other. I dare to say that they are the same. As life and death. Poor choice the word "death", which also means the end, because it is also the Beginning at the same time. Nothing begins and nothing ends. Just formed. When you burn a piece of wood, this does not mean that the wood does not exist anymore. There is definitely not in the form that you know, but it has transformed, has morphed into something else. Ash, you could tell me which the wind gets and vanishes. The wind might took it away but did not vanish it. It exist! With another form though. Therefore, our stories should not stay there hanging on the tail light of Confucius, but on the way we should diversify them and ourselves along with our perceptions. Always and constantly we will be finding new paths and unavoidably in the darkness that we walk we will be led to the light as far as our eyes remain open. Open for all. Yes to look back and front comparing. If you don't know who you were and from where you came from, then you won't ever find out who you are and where you're going.

If I have any regrets ...

We all make wrong choices and decisions that we may later regret. This for me is absolutely acceptable because this way we learn. I believe that no man lives enough to make all the necessary mistakes! I regret for people that, maybe without realising, I hurt or I treated unfairly. But consciously I never did anything like that to anyone. Yes, I repent, and you may find it strange, the fact that I lost 45 years doing something I never really loved.


Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 02.10.16
#Γραφιστορίες #067