28.11.16

Generation X

[EN]

Generation X

"Adventure without risk is like Disneyland». This is the title of the 29th chapter of the famous book by Douglas Coupland «Generation X: Tales for an Accelerated Culture» and undoubtedly illustrates a characteristic of a whole generation, the «X» generation. Demographically speaking this generation is determined based on the birth date from the mid 1960s until 1980, while ideologically it managed to balance skilfully between the album «Nevermind» of «Nirvana» and «The Battle of Los Angeles» of «Rage Against The Machine ». History scholars argue that in relation to its social dimension, successive generations fall into one of four basic archetypes and represent one of the four repeated cycles of social cycles. The archetypes are the prophet, the nomad, the hero and the artist and the cycles are the peak, the wakening, the doubt and the crisis. The generation «X» falls in the last archetypal form, that of the artist - creator, with the generic theoretical sense, while living within a society in prolonged crisis.

Squashed between the baby boom generation and that of the new millennium (the millennials) the Unknown generation, as often called, managed to left permanent marks in the field of visual communication. Not only was a worthy successor of an art and a centuries-old tradition but also it is credited with the epic leap from analogue to digital technology both in design and in the means of production. The great number and value of the designers of this generation managed to assimilate knowledge and experience of many decades and also authored many new chapters in the book of the history of graphic art, utilizing their specific features, like those carved by the stormy conditions of the their time.

Often considered as individualistic, while in reality they are independent, resourceful and self-sufficient. They value freedom and responsibility at work and in many cases that nourish a contempt for power and structured working hours, especially when standing obstacles to the free expression of their creativity. Being essentially the first generation that grew up with computers, technology is inextricably intertwined with their lives and this gave them an added advantage over the use of new technologies and their use in the visualization of information. Having lived in difficult economic times in the past and the present, the designers of this generation tend to be more flexible and less professionally dedicated to a single employer. They like to complete things on their own terms and are more willing to change jobs following new paths and seeking new perspectives, which is reflected in their work. Many times they may seem cynical or judgmental but in part this is due to perfectionism that is a second nature of their profession. Like eternal teenagers they seek recognition, but not necessarily reward.

Most importantly though, unlike previous generations, the 'Unknown' generation of designers are working to live and not living to work. They appreciate the good mood in their working and personal environment and can therefore work more efficiently by combining talent and creativity with hard work while taking care to keep the balance of personal life - work.



  
 

[ΕΛ]

«Η περιπέτεια χωρίς κίνδυνο είναι σαν την Disneyland». Αυτός είναι ο τίτλος του 29ου κεφαλαίου του περίφημου βιβλίου του Douglas Coupland «Generation X: Tales for an Accelerated Culture» και αναμφίβολα σκιαγραφεί ένα από τα χαρακτηριστικά μιας ολόκληρης γενιάς, της γενιάς «X». Δημογραφικά η γενιά αυτή προσδιορίζεται με βάση τη χρονολογία γέννησης από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 μέχρι και το 1980 ενώ ιδεολογικά κατάφερε να ισορροπήσει με επιδεξιότητα ανάμεσα στο «Nevermind» των «Nirvana» και το «The Battle of Los Angeles» των «Rage Against The Machine». Οι μελετητές της ιστορίας, σε σχέση με την κοινωνική της διάσταση, υποστηρίζουν ότι οι διαδοχικές γενιές εμπίπτουν σε ένα από τα τέσσερα βασικά αρχέτυπα και αντιστοιχούν σε έναν από τους τέσσερις επαναλαμβανόμενους κύκλους κοινωνικής κατάστασης. Τα αρχέτυπα αυτά είναι του προφήτη, του νομά, του ήρωα, και του καλλιτέχνη και οι κύκλοι είναι η κορύφωση, η αφύπνιση, η αμφισβήτηση και η κρίση. Η γενιά «X» εμπίπτει στην τελευταία αρχετυπική μορφή, αυτή του καλλιτέχνη - δημιουργού, με τη γενικότερη θεωρητική έννοια του όρου, ενώ παράλληλα βίωσε αλλά και βιώνει ακόμα μέσα σε μία κοινωνία σε παρατεταμένη κρίση.

Στρυμωγμένη ανάμεσα στη γενιά του baby boom και αυτή της νέας χιλιετίας (the millennials) η άγνωστη γενιά, όπως πολύ συχνά αποκαλείται, κατάφερε να αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της στον τομέα της οπτικής επικοινωνίας. Όχι μόνο υπήρξε άξιος συνεχιστής μίας τέχνης και μιας παράδοσης αιώνων αλλά ταυτόχρονα πιστώνεται και με το επικό άλμα από την αναλογική στην ψηφιακή τεχνολογία, τόσο στον τομέα του σχεδιασμού όσο και σε αυτόν των μέσων παραγωγής. Οι μεγάλοι στο πλήθος και την αξία σχεδιαστές της γενιάς αυτής κατάφεραν να αφομοιώσουν γνώσεις και πείρα πολλών δεκαετιών και παράλληλα να συγγράψουν πολλά νέα κεφάλαια στο βιβλίο της ιστορίας των γραφικών τεχνών, αξιοποιώντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα, όπως αυτά σμιλεύτηκαν από τις θυελλώδης καταστάσεις της εποχής τους.


Συχνά χαρακτηρίζονται ως ατομικιστές, ενώ στη ουσία είναι ανεξάρτητοι, πολυμήχανοι, και αυτάρκεις. Εκτιμούν την ελευθερία αλλά και την υπευθυνότητα στο χώρο εργασίας ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που θρέφουν μια περιφρόνηση για την εξουσία και το δομημένο ωράριο εργασίας, ειδικά όταν αυτά στέκονται εμπόδια στην ελεύθερη έκφραση της δημιουργικότητάς τους. Όντας κατ’ ουσίαν η πρώτη γενιά που μεγάλωσε με τους υπολογιστές, η τεχνολογία είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τη ζωή τους και αυτό τους έδωσε ένα πρόσθετο πλεονέκτημα σε σχέση με την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και τη χρήση τους στην οπτικοποίηση της πληροφορίας. Έχοντας ζήσει σε δύσκολες οικονομικές περιόδους κατά το παρελθόν αλλά και το παρόν οι σχεδιαστές της γενιάς αυτής τείνουν να είναι περισσότερο ευέλικτοι επαγγελματικά και λιγότερο αφοσιωμένοι σε ένα μόνο εργοδότη. Τους αρέσει να ολοκληρώνουν τα πράγματα με τους δικούς τους όρους ενώ είναι προθυμότεροι στο να αλλάξουν εργασία ακολουθώντας νέους δρόμους και αναζητώντας νέες προοπτικές, γεγονός που αντικατοπτρίζεται και στη δουλειά τους. Πολλές φορές μπορεί να φαντάζουν κυνικοί ή επικριτικοί αλλά εν μέρει αυτό οφείλεται στη τελειομανία που αποτελεί δεύτερη φύση του επαγγέλματός τους. Ως αιώνιοι έφηβοι αποζητούν την αναγνώριση, αλλά όχι απαραίτητα και την επιβράβευση.

Το πιο σημαντικό όμως, σε αντίθεση με τις προηγούμενες γενιές, οι σχεδιαστές της «Άγνωστης» γενιάς εργάζονται για να ζήσουν και δεν ζουν για να εργάζονται. Εκτιμούν την καλή διάθεση στο χώρο εργασίας και το φιλικό περιβάλλον και μπορούν για το λόγο αυτό να εργαστούν αποδοτικότερα συνδυάζοντας το ταλέντο και τη δημιουργικότητα τους με τη σκληρή δουλειά φροντίζοντας όμως να κρατούν την ισορροπία ζωής - εργασίας.



Αγγελική ΜK Αθανασιάδη
Graphic Designer // aggeliki.mk@gmail.com 
"Πολίτης της Κυριακής" // "Παράθυρο" 27.11.16



23.11.16

Creativity & Originality | Δημιουργικότητα και Πρωτοτυπία

[ΕΝ]

Creativity and Originality

“Creativity requires the courage to leave behind any certainty". Having connected his name with the philosophical and social movement of the critical view of society in the 1930s and the Institute for social studies of the Frankfurt School, Erich Fromm, with his penetrating psychoanalytic talent tried, with the above phrase, to delimit the concept of creativity. A concept closely related to the profession of Visual communication Designe. With the term "certainty" Erich Fromm essentially implies the set of all those best practices and techniques that, on one hand have proved their value as a reliable solution for some trivial problems but on the other hand they are not sufficient for dealing with those situations that require to sail into the unknown. For a graphic designer who treats the subject of his work with consistency and professionalism the challenge of creativity is primarily the opportunity, not the reason for his quest into the unknown. A research if not to criticism, can at least be based on the knowledge of the culture of the masses and the exploitation for solving emerging problems whenever they arise. As for the "courage", it cannot be based only to the knowledge acquired but also on research.

Additionally, through his work “The imaginary institution of society", Cornelius Castoriadis approximates the meaning of art by initially defining creation as "the subtraction of an entity from its self", what is left if from something we remove its own self. The identity as a faceless archetype can be seen as the responsible mechanism of transformation of our consciousness from self-centered to outer-center and global. Under this reason the applied art of Visual communication is an area which is characterized by creation as it constantly changes without necessarily showing a regularity or a rational relationship between changes, although they show a temporal succession and apparently share the same conceptual space. But such abstraction at the level of the creator sets the timeless question of comparison or consistency of the creator towards his work. Is creation above the creator or the work is overshadowed many times by the superego of the designer? In the area of design where the form is dictated by the functionality the answer doesn't leave much room for dispute, although the relevant debate has highlighted at times typical exceptions, perhaps in the context of the confirmation of the rule.


Alter Ego of creativity, directly linked to it and a hot issue at the Visual communication circles is the timeless concept of originality. François Marie Aroye, better known by the pseudonym Voltaire, central figure of the Enlightenment in the 18th century said that "originality is nothing but judicious imitation". A champion of reason and always subversive compared with prevailing practices of his day, he raised the problem in the right base. Originality and thus creativity does not imply a complete rupture with the past or the rejection of any given and established form. Historically, jumps have been observed that might exceed the reasonable limits of their era, but over time this is not the beaten track in the field of design. The experience has many times confirmed that the deposition, with every occasion, significant or insignificant, is much more easy and inexpensive compared with the constructive approach and criticism. It is finally a matter of prudence and morality, from whatever side of the tug you stand.




 [ΕΛ]

Δημιουργικότητα και Πρωτοτυπία

«Η δημιουργικότητα απαιτεί το θάρρος του να αφήσεις πίσω σου κάθε βεβαιότητα». Έχοντας συνδέσει το όνομά του με το φιλοσοφικό και κοινωνικό κίνημα της κριτικής θεώρησης της κοινωνίας κατά τη δεκαετία του 1930 και το ινστιτούτο κοινωνικών ερευνών της σχολής της Φρανκφούρτης, ο Erich Fromm με το διεισδυτικό ψυχαναλυτικό του ταλέντο προσπάθησε, με την πιο πάνω φράση του, να οριοθετήσει την έννοια της δημιουργικότητας. Μιας έννοιας άρρηκτα συνδεδεμένης με το επάγγελμα του σχεδιαστή οπτικής επικοινωνίας. Με τον όρο «βεβαιότητες» ο Erich Fromm ουσιαστικά υπονοεί το σύνολο όλων εκείνων των δοκιμασμένων πρακτικών και τεχνικών που μπορεί από τη μια πλευρά να έχουν αποδείξει την αξία τους ως αξιόπιστες λύσεις για κάποια τετριμμένα προβλήματα, σε αντιδιαστολή όμως δεν επαρκούν για την αντιμετώπιση εκείνων των καταστάσεων που απαιτούν την προς το άγνωστο πλεύση. Για έναν γραφίστα που αντιμετωπίζει το αντικείμενο της εργασίας του με συνέπεια και επαγγελματισμό, η πρόκληση της δημιουργικότητας αποτελεί πρωτίστως την αφορμή και όχι την αιτία για την αναζήτησή του προς το άγνωστο. Μια αναζήτηση που αν όχι στην κριτική, μπορεί τουλάχιστον να βασιστεί στη γνώση της κουλτούρας των μαζών και της αξιοποίησής της για την επίλυση των καινοφανών προβλημάτων που κάθε φορά ανακύπτουν. Όσο για το «θάρρος», δεν μπορεί παρά να στηρίζεται όχι μόνο στην κεκτημένη γνώση, αλλά στην ερεύνα και την αναζήτηση αυτής.

Συμπληρώνοντας, μέσα από το έργο του «Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» ο Κορνήλιος Καστοριάδης προσεγγίζει την έννοια της τέχνης ορίζοντας αρχικά τη δημιουργία ως «την αφαίρεση του ταυτού από το ταυτό», αυτό δηλαδή που μένει αν από κάτι αφαιρέσουμε τον εαυτό του. Το ταυτό ως ένα απρόσωπο αρχέτυπο μπορεί να θεωρηθεί ως ο υπεύθυνος μετασχηματιστικός μηχανισμός της συνείδησής μας από εγωκεντρική σε αλλοκεντρική και παγκόσμια. Στο πλαίσιο της λογικής αυτής η εφαρμοσμένη τέχνη της οπτικής επικοινωνίας είναι ένας χώρος ο οποίος χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία, καθώς συνεχώς αλλάζει χωρίς απαραίτητα οι αλλαγές αυτές να εμφανίζουν μια κανονικότητα ή μια ορθολογική σχέση μεταξύ τους, παρ’ όλο που εμφανίζουν μια χρονική διαδοχή και προφανώς μοιράζονται τον ίδιο εννοιολογικό χώρο. Η εν λόγω όμως αφαίρεση στο επίπεδο του ίδιου του δημιουργού θέτει το διαχρονικό ερώτημα της σύγκρισης ή της συνέπειας τελικά ενός δημιουργού απέναντι στο έργο του. Είναι η δημιουργία υπεράνω του δημιουργού ή το έργο του υποσκιάζεται πολλές φορές από το υπερεγώ του σχεδιαστή; Για τον τομέα του design που η φόρμα υπαγορεύεται από τη λειτουργικότητα, η απάντηση δεν αφήνει συνήθως πολλά περιθώρια αμφισβήτησης παρ’όλο που το σχετικό debate έχει αναδείξει κατά καιρούς και χαρακτηριστικές εξαιρέσεις, ίσως στο πλαίσιο της επιβεβαίωσης του κανόνα.


Alter Ego της δημιουργικότητας, άμεσα συνυφασμένη με αυτή και φλέγον θέμα της εκάστοτε επικαιρότητας στους κύκλους της οπτικής επικοινωνίας αποτελεί διαχρονικά και η έννοια της πρωτοτυπίας. Ο Φρανσουά Μαρί Αρουέ, ευρύτερα γνωστός με το ψευδώνυμο Βολταίρος, κεντρική μορφή του Διαφωτισμού κατά τον 18ο αιώνα, είχε πει ότι «η πρωτοτυπία δεν είναι τίποτε άλλο παρά συνετή απομίμηση». Υπέρμαχος της λογικής και πάντοτε ανατρεπτικός σε σχέση με τις επικρατούσες πρακτικές της εποχής του, έθεσε το πρόβλημα στη σωστή του βάση. Η πρωτοτυπία και κατ’ επέκταση η δημιουργικότητα δεν προϋποθέτει την πλήρη ρήξη με το παρελθόν ή την απόρριψη κάθε δεδομένης και καθιερωμένης φόρμας. Μπορεί ιστορικά να έχουν παρατηρηθεί άλματα που ίσως να υπερβαίνουν το λογικό πλαίσιο της εποχής τους, αλλά διαχρονικά αυτό δεν είναι η πεπατημένη στον τομέα του design. Η εμπειρία έχει πολλές φορές επιβεβαιώσει ότι η αποκαθήλωση, με κάθε αφορμή σημαντική ή ασήμαντη, είναι πολύ πιο εύκολη και ανέξοδη σε σχέση με την εποικοδομητική θεώρηση και κριτική. Είναι, εν κατακλείδι, θέμα σύνεσης και ηθικής, από όποια πλευρά της διελκυστίνδας και αν σταθείς.


Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 20.11.16
#Γραφιστορίες #070
 
 

15.11.16

Back to school | Επιστροφή στα Θρανία

[EN]

Back to school

Chapter Client, with "C" uppercase, please. Well, what a chapter? A whole book I would say, for traditional readers, or 2 billion results in half a second for those who prefer the online search. This idiosyncratic species of Homo Erectus admittedly is the driving force of the industry of Visual communication but also the first accessory suspected, for, out of warranty, hardware failure. A designer can spent the best years of his youth in studying at universities and colleges, plunged into the uncharted waters of Gestalt theory and without any prior experience to emerge to the surface, like the multi-talented theoretical of physics sciences and self-taught swimmer Theodor Kaluza, but in the battle for the creation of an adequate and satisfactory list of customers he should look for arrows for his quiver elsewhere.
There are times when I miss the carefree period of my school years when all seemed either so trivial or so important in our teenage eyes and many times it had no special significance what was what at the end. And in all this my favorite teacher Ms Moustakli trying to teach us about the ways and means of persuasion. This is it! How had I not thought of it earlier? Back to books, because knowledge is power and customers expect to be convinced to believe. Α thorough search in lofts and warehouses and behold the treasure. Quick browsing and reading with agony.
Invocation to logic. In order to achieve persuasion the transmitter, I should be it, addressed to the perceptual and critical capacity of the receiver, i.e. client, citing his logic. Yeah, right. Customer and logic in the same sentence? I think an oxymoron, they told us. We didn’t start well, but let’s read below. Reliance on emotion. Nice, here I think I will pull through much better. When persuasion says it aims to provoke a decision or action, when shall I be paid for that 16-pages that I delivered for printing a month ago? Often it is not enough to invoke the client’s reason, but those feelings that will motivate the anticipated decision needs to be caused to him. Very nice, I will call every day to make him feel scared or embarrassed or indignant or eventually make him disappear. This is said to be accomplished through the use of humor; the logo you want it for today or shall you pass tomorrow morning? Or through rhetorical queries; cash or cheque? That is the question.
Invocation to authority. Many times the designer, to enhance the credibility of an argument, cites some authority and often lists appropriate excerpts such as opinions of scientists and experts in a field, 29 Web developers use PHP, or sayings of persons of antiquity, don’t stress my nerves by insisting that also your mother-in-law will approve the logo. It’s better to move along. Invocation to the ethos of the transmitter. To be effective in persuasion, it is necessary for the graphic designer to gain with his personality the confidence of the customer. He should, namely, present the qualities which will make the customer feel that the designer is trustworthy and honest. It arrived late, but I found it eventually. Trustworthiness, honesty, reliability, consistency, and professionalism, so simply.
 





[ΕΛ]

Επιστροφή στα Θρανία

Κεφάλαιο Πελάτης, με ¨Π¨ κεφαλαίο παρακαλώ. Τι κεφάλαιο δηλαδή; Ολόκληρο βιβλίο θα έλεγα, για τους παραδοσιακούς της ανάγνωσης, ή 2 δις αποτελέσματα σε μισό δευτερόλεπτο για όσους προτιμούν την διαδικτυακή αναζήτηση. Αυτό το ιδιάζον είδος Homo Erectus κατά κοινή ομολογία αποτελεί τον κινητήριο μοχλό της βιομηχανίας της οπτικής επικοινωνίας αλλά παράλληλα και το πρώτο εξάρτημα ύποπτο για, εκτός εγγύησης, αστοχία υλικού. Μπορεί ένας σχεδιαστής να αφιέρωσε τα καλύτερα χρόνια της νιότης του σε σπουδές, σε πανεπιστήμια και κολέγια, να βούτηξε στα ανεξερεύνητα νερά της θεωρίας της Gestalt και χωρίς καμία προγενέστερη εμπειρία να αναδύθηκε στην επιφάνεια, σαν τον πολυτάλαντο θεωρητικό των φυσικών επιστημών και αυτοδίδακτο κολυμβητή Theodor Kaluza, όμως στη μάχη για τη δημιουργία ενός επαρκούς και ικανοποιητικού πελατολογίου θα πρέπει να αναζητήσει βέλη για τη φαρέτρα του αλλού.
Είναι στιγμές που νοσταλγώ την ανέμελη εκείνη εποχή των γυμνασιακών μου χρόνων που όλα φάνταζαν ή τόσο ασήμαντα ή τόσο σημαντικά στα εφηβικά μας μάτια που πολλές φορές δεν είχε και ιδιαίτερη σημασία ποιο ήταν τί τελικά. Και μέσα σε όλα αυτά την αγαπημένη μου κυρία Μουστακλή να προσπαθεί να μας μάθει για τους τρόπους και τα μέσα πειθούς. Αυτό είναι! Πως δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα; Επιστροφή στα βιβλία λοιπόν γιατί η γνώση είναι δύναμη και οι πελάτες περιμένουν να πειστούν και να πιστέψουν. Ενδελεχής αναζήτηση σε πατάρια και αποθήκες και ιδού ο θησαυρός. Ξεφύλλισμα στα γρήγορα και διάβασμα με αγωνία. 


Επίκληση στη λογική. Προκειμένου να επιτευχθεί η πειθώ ο πομπός, εγώ πρέπει να είμαι αυτή, απευθύνεται στην αντιληπτική και κριτική ικανότητα του δέκτη, του πελάτη δηλαδή, επικαλούμενος τη λογική του. Τώρα μάλιστα, τα πιάσαμε τα λεφτά μας. Πελάτης και λογική στην ίδια πρόταση; νομίζω σχήμα οξύμωρο μας το είχαν πει. Δεν αρχίσαμε καλά σκέφτομαι, αλλά ας διαβάσω και παρακάτω.


Επίκληση στο συναίσθημα. Ωραία, εδώ νομίζω θα τα καταφέρω πολύ καλύτερα. Όταν η πειθώ λέει έχει στόχο να προκαλέσει μια απόφαση ή ενέργεια, άραγε πότε θα πληρωθώ για εκείνο το δεκαεξασέλιδο που παρέδωσα προς εκτύπωση πριν από ένα μήνα; συχνά δεν αρκεί η επίκληση στη λογική του πελάτη, αλλά χρειάζεται επιπλέον να προκληθούν σε αυτόν εκείνα τα συναισθήματα που θα τον παρακινήσουν στην προσδοκώμενη απόφαση. Πολύ ωραία, θα του τηλεφωνώ κάθε μέρα για να φοβηθεί ή να ντραπεί ή να αγανακτήσει ή τελικά να εξαφανιστεί. Αυτό λέει επιτυγχάνεται μέσω της χρήσης χιούμορ, το λογότυπο το θέλετε σήμερα ή θα περάσετε αύριο το πρωί; ή μέσω ρητορικών ερωτημάτων, μετρητά ή επιταγή; Ιδού η απορία.
 

Επίκληση στην αυθεντία. Πολλές φορές ο σχεδιαστής, για να ενισχύσει την αξιοπιστία ενός επιχειρήματος, επικαλείται κάποια αυθεντία και συχνά παραθέτει ανάλογα αποσπάσματα, όπως απόψεις επιστημόνων και ειδικών σε κάποιο τομέα, 29 προγραμματιστές ιστοσελίδων χρησιμοποιούν PHP, ή ρήσεις προσώπων της αρχαιότητας, μη μου τα νεύρα τάραττε που θα πρέπει να εγκρίνει το λογότυπο και η πεθερά σου. Ας πάμε παρακάτω καλύτερα. 

Επίκληση στο ήθος του πομπού. Για να είναι αποτελεσματική η πειθώ, είναι απαραίτητο να κερδίσει ο γραφίστας με το λόγο του την εμπιστοσύνη του πελάτη. Οφείλει, δηλαδή, να παρουσιάσει τις ποιότητες εκείνες που θα δημιουργήσουν στον πελάτη την αίσθηση πως ο σχεδιαστής είναι αξιόπιστος και ειλικρινής. Άργησα αλλά το βρήκα τελικά. Αξιοπιστία, ειλικρίνεια, φερεγγυότητα, συνέπεια και επαγγελματισμός τόσο απλά.


Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 13.11.16
#Γραφιστορίες #069