20.9.17

Instaντανέ2

Πόση τέχνη χωράει μέσα σε μια φωτογραφία;
Πόση τέχνη χωράει σε μια φωτογραφία που "τραβήχτηκε"από ένα κινητό τηλέφωνο;
Μπορεί κάποιος να θεωρήσει τις φωτογραφίες από κινητό τηλέφωνο καλλιτεχνικές;
Έχουν θέση σε μια γκαλερί;
Έχουν το δικαίωμα να τυπωθούν και να εκτεθούν στο κοινό;
Τι είναι αυτό που κάνει τόσο δημοφιλές το ινσταγκραμ;
Γιατί όλο και περισσότερος κόσμος ασχολειτε με την φωτογραφία;



Αυτά είναι μόνο λίγα από τα πολλά ερωτήματα που απασχολούν τον φωτογράφο Άντρο Ευστάθιου.Ο Ευστάθιου παρουσιάζει για 2η συνεχόμενη χρόνια την σειρά του από φωτογραφικά Instaντανέ,τα οποία τράβηξε με το κινητό του τηλέφωνο κατά την διάρκεια της χρονιάς.Πέρσι τέτοιο καιρό ο Ευστάθιου αποφάσισε να εκθέσει για 1η φορά τα αγαπημένα του instaντανέ,τυπώνοντας τα σε χαρτί,χωρίς κάδρα ακριβώς για να προσδώσει μια ελαφρότητα στην παρουσίαση αλλά και για να αποφύγει τον κλασσικό τρόπο παρουσίασης μιας φωτογραφικής έκθεσης.


Ο Ευστάθιου χρησιμοποιεί αρκετά το κινητό του τηλέφωνο για να απαθανατίσει την καθημερινότητα του,επειδή ακριβώς μπορεί να το κάνει χωρίς να χρειάζεται να κουβαλάει παντού μαζί του επαγγελματικές κάμερες,οι οποίες εκτός των άλλων είναι αρκετά βαριές και πολλές φορές λειτουργούν αρνητικά στον ψυχισμό των προσώπων που επιλέγει να φωτογραφίσει.


Ο Ευστάθιου θεωρεί την σύγχρονη φωτογραφία ότι πιο "φρέσκο"έχει να επιδείξει ο κόσμος της τέχνης σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα.Ο κόσμος λειτουργεί με την οπτική αλλά και με την πληροφορία.Ο κόσμος φλερτάρει με την αισθητική.Όλα αυτά συνυπάρχουν σε μια φωτογραφία τις περισσότερες φορές.Ισως αυτός να είναι ένας σοβαρός λόγος που ο κόσμος μαζικά "φλερτάρει"καθημερινά με την φωτογραφία.


Καταληκτικά ο Ευστάθιου μας παρουσιάζει για 2η συνεχόμενη χρόνια την έκθεση του υπό τον τίτλο "Instaντανέ2",με φωτογραφίες που τράβηξε καθόλη την διάρκεια του 2017 με το κινητό του τηλέφωνο.


Οι φωτογραφίες τυπώνονται σε woodfree χαρτί και θα παρουσιαστούν χωρίς τα κλασσικά κάδρα,όπως και την περσινή χρονιά.


Κατά την διάρκεια της έκθεσης θα δίδονται πληροφορίες και τίπς για το πως μπορείτε να χειρίζεστε το Instagram πιο καλλιτεχνικά και επαγγελματικά.




Isnotgallery contemporary space
Odisseos 11,1017 Old Nicosia,Cyprus
Info/99569498
art@isnotgallery.com
www.isnotgallery.com

19.9.17

Comic: "The Traveller" by Tasos Anastasiades

 


"Ο ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ ασχολείται με τον τρόπο με τον οποίο η ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να αλλάξει ανάλογα με τις περιστάσεις που βιώνει. Αυτό το κόμικ έχει αναφορές σε ταξίδια στο χρόνο, επιστημονική φαντασία και ιστορικά στοιχεία, όλα τυλιγμένα σε ένα δροσερό στυλ steampunk. Συναισθηματικά ασχολείται με ανθρώπινα χαρακτηριστικά όπως η αγάπη, ο φόβος, η απώλεια, η απελπισία, η πίστη, η προδοσία και η απληστία για εξουσία. Αυτό που είναι πραγματικά δροσερό σε αυτή τη σειρά για μένα, είναι ο τρόπος που δείχνει πώς ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει από μια κατάσταση του νου στο άλλο."

Τάσος Αναστασιάδης


"THE TRAVELLER deals with how a man’s life can change depending on the circumstances he finds himself in.  This comic has references to time travel, science fiction, and historical elements all wrapped up in a cool steampunk style. Emotionally it deals with human attributes such as love, fear, loss, despair, loyalty, betrayal and greed for power. What’s really cool about this series to me, is the way it shows how a man can change from one state of mind to another."

Tasos Anastasiades 





17.9.17

Διεθνής έκθεση τέχνης: Loves me / Loves me not

“Η αγάπη δεν βλέπει με τα μάτια αλλά με το μυαλό”, αποφαίνεται ο William Shakespeare στη διαχρονική ρομαντική του κωμωδία Όνειρο Θερινής Νυκτός και για το λόγο αυτό είναι ένας φτερωτός θεός του έρωτα ζωγραφισμένος τυφλός. Σχεδόν πέντε αιώνες μετά, στη δική μας εποχή, η αγάπη είναι κάτι για το οποίο συζητούνται αλλά και γράφονται πολλά. Η αγάπη γιορτάζεται ή περιφρονείται στη λογοτεχνία, αποτελεί αντικείμενο συζήτησης της ψυχολογίας, προσπαθούμε να την ερμηνεύσουμε από ιστορική ή θρησκευτική άποψη, από την κοινωνιολογική σκοπιά, την ηθική ή την αισθητική. Αλλά τι συμβαίνει όταν οι λέξεις, τόσο γραμμένες όσο και χιλιοειπωμένες, σιωπούν;

Loves me - Loves me not, είναι μια μη λεκτική προσπάθεια για να απαντηθεί η ερώτηση το τι σημαίνει αγάπη σε κάθε έναν από εμάς. Είναι ουσιαστικά ένα διεθνές project τέχνης, ζωγραφικής και εικονογράφησης, που ξεκίνησε στην Κροατία το 2012. Εκείνη τη χρονιά, δεκατρείς Κροάτες καλλιτέχνες ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση της Ana Đokić, δημιουργό του έργου, και συμφώνησαν να συμμετάσχουν με μία εικαστική δημιουργία τους στην αντίστοιχη έκθεση που εμπνέεται από το γνωστό παιχνίδι με το λουλούδι, "με αγαπά, δεν με αγαπά". 


 

Το τι είναι και τι δεν είναι η αγάπη, σύμφωνα με το θέμα του project, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην έκθεση, η οποία διοργανώθηκε από τον οργανισμό “Book in the Centre”, που πραγματοποιήθηκε το 2012 στη γκαλερί Vladimir Nazor στο Ζάγκρεμπ. Μετά την Κροατία, η έκθεση εγκαινιάστηκε στο Pavilion Art στο Σεράγεβο, όπου εντάχθηκαν και έργα καλλιτεχνών από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη το 2013. Στη συνέχεια, η έκθεση ταξίδεψε στην Τουρκία και τη Γερμανία το 2015 και στην Αυστρία την αμέσως επόμενη χρονιά.
Φέτος, τη χρονιά που η Πάφος είναι η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, η έκθεση LOVES ME / LOVES ME NOT θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά στην Κύπρο με την προσθήκη δέκα έργων καλλιτεχνών από την Κύπρο. Οι Παναγιώτα Μιχαήλ, Αγγελική Μ.Κ. Αθανασιάδη, Μαρία Γεωργίου, Νικολέτα Αυγούστη, Κάτια Σαββίδη, Μαρίνα Αριστοδήμου Σωκράτους, Φλώρα Μαυρομάτη, Αρίστη Χατζησάβα, Ελένη Νίτσα Χατζηγεωργίου και Νίκος Παπαλουκάς θα πλαισιώσουν με τα έργα τους την πρωτοβουλία αυτή, σε μια προσπάθεια να οπτικοποιήσουν την προσωπική τους θεώρηση σε σχέση με το θέμα, να δημιουργήσουν κλίμα προβληματισμού και να εξερευνήσουν τα όρια των πιθανών απαντήσεων.
Τα εγκαίνια της διεθνούς αυτής έκθεσης, που είναι αφιερωμένη στην αγάπη, θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου, στις 19:00, στη Δημοτική Πινακοθήκη Γεροσκήπου στην Πάφο. Η έκθεση θα παραμείνει ανοικτή για το κοινό μέχρι τις 27 Σεπτεμβρίου.


Εκτός από τους καλλιτέχνες από την Κύπρο, στα εγκαίνια θα είναι παρόντες και οι Κροάτες δημιουργοί Sanja Pribić, Željka Mezić, Zdenko Bašić, Aleksandra Knežević καθώς και η δημιουργός της πρωτοβουλίας αυτής, Ana Đokić. Η έκθεση συγχρηματοδοτείται από το Κροατικό Υπουργείο Πολιτισμού και το Δήμο Γεροσκήπου και εντάσσεται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, Πάφος 2017.

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την έκθεση στο: loves me / loves me not





Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com 
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 17.09.17
 #Γραφιστορίες #109





4.9.17

Déjà vu

«Ήρθε Δευτέρα και πρέπει να σηκωστείς, πάλε που το χάραμαν του φου ...», δεν έχει σημασία αν δεν κοιμήθηκες ούτε δυο ώρες το προηγούμενο βράδυ, ας όψεται ο πελάτης που θυμήθηκε μια ημέρα πριν το τυπογραφείο «να μεγαλώσουν λίγο τα γράμματα στο λογότυπο και αυτό το φόντο δεν μου αρέσει που είναι μπλε», ναι φυσικά, αν και κατ’ακρίβειαν είναι πράσινο. Ξυπνητήρι, πρωινό εγερτήριο, άγχος, τρέξιμο, ετοιμασία, τα παιδιά επιτέλους στην ώρα τους, έχεις και είκοσι λεπτά μέχρι να φτάσεις στη δουλεία. Τέλεια! Ευκαιρία να χαλαρώσεις στο αμάξι και να απολαύσεις τη διαδρομή, έστω και μέσα στην πρωινή κίνηση, με λίγη απαλή μουσική.

“... Ever had a conversation
That you realise you've had before
Isn't it strange

'Cause you know that you've heard it before
And you feel that this moment in time is surreal
'Cause you know when you feel Déjà vu ...” *

και κάποιο «χεράκι» έχει πειράξει πάλι τους σταθμούς στο ραδιόφωνο! Déjà vu, στα Ελληνικά, Προμνησία, είναι ο όρος που περιγράφει την αίσθηση ότι κάποιος έχει δει ή βιώσει ξανά στο παρελθόν μία κατάσταση, ενώ συνοδεύεται συνήθως από μία αίσθηση του παράξενου. 



Όχι, το θέμα μας βέβαια δεν είναι οι σταθμοί του ραδιοφώνου. Θυμάμαι, στην αρχή της καριέρας μου, όταν με κάποιους καλούς φίλους και συνεργάτες δημιουργούσαμε τον Όμιλο Σχεδιαστών Οπτικής Επικοινωνίας, Visual Communication Designers Club, στην Ελλάδα, μια συζήτηση σχετικά με την τάση πολλών μεγάλων εταιριών να επιλέγουν γραφεία και σχεδιαστές του εξωτερικού για να τους εμπιστευτούν το σχεδιασμό της εταιρικής τους ταυτότητας και κατ επέκταση της οπτικής τους επικοινωνίας. Τότε, δεκαπέντε και πλέον χρόνια πριν, μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες γάλακτος της Ελλάδας είχε επιλέξει για τον ανασχεδιασμό του λογοτύπου της, μια εταιρία του εξωτερικού. Τώρα, δεκαπέντε και πλέον χρόνια μετά, μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες γάλακτος της Κύπρου έχει επιλέξει για τον σχεδιασμό των προϊόντων της, μια εταιρία από το εξωτερικό και συγκεκριμένα από την Ελλάδα. Τότε είναι που αναρωτιέσαι, όπως λέει και το τραγούδι, αν «η στιγμή αυτή στο χρόνο είναι σουρεαλιστική».

Ασφαλώς δεν υπάρχει τίποτε το σουρεαλιστικό στο γεγονός αυτό και σίγουρα δεν έχει να κάνει με την ικανότητα ή το ταλέντο των σχεδιαστών, ένθεν και ένθεν. Αυτό που σίγουρα διαδραματίζει τον σπουδαιότερο ρόλο είναι η νοοτροπία και η αντίληψη των πραγμάτων. “Thinking out of the box” έχουμε συνηθίσει να το αποκαλούμε και μεταφορικά σημαίνει να σκεφτόμαστε διαφορετικά, αντισυμβατικά ή από μια νέα προοπτική, οι σκέψεις και οι δράσεις μας να είναι δημιουργικές και καινοτόμες. Δυστυχώς η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτό δεν συμβαίνει εύκολα, ενώ στις περισσότερες των περιπτώσεων παρατηρείται όταν κάποιος βρεθεί έξω από τη ζώνη ασφαλείας του. Τότε συνήθως συνειδητοποιεί ότι η εμμονή σε συμβατικές μεθόδους δεν μπορεί να δώσει λύσεις σε αντισυμβατικά προβλήματα. Η κοινωνία μας και κατ επέκταση η οικονομία μας καταναλώνει αφειδώς Γερμανικά και Ιαπωνικά αυτοκίνητα, Ιταλικά ρούχα, Κινέζικα παπούτσια, Κορεάτικα τηλέφωνα, Βρετανικές εκπαιδευτικές υπηρεσίες, «ψευδοφάρμακα» και «ψευδοτσιγάρα» από το ψευδοκράτος ενώ παράλληλα δυσανασχετεί για τη μείωση των θέσεων εργασίας. Η κριτική είναι πάντα ευκολότερη και λιγότερο επίπονη σε σχέση με την αυτοκριτική. Το πρόβλημα δεν είναι η προάσπιση και η διασφάλιση του έτσι κι αλλιώς μικρού κύκλου εργασιών που αφορά την τοπική αγορά, πάντοτε σε σχέση με την οπτική επικοινωνία, αλλά η ανάπτυξη και η επέκταση του, όχι μόνο εντός των συνόρων, αλλά και εκτός αυτών. Για να συμβεί όμως αυτό χρειάζονται συντονισμένες προσπάθειες για τη χάραξη κοινής πολιτικής, την εύρεση καινοτόμων λύσεων και τη λήψη γενναίων αποφάσεων τόσο σε προσωπικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Στις περισσότερες των περιπτώσεων η ζώνη ασφαλείας δεν απέχει πολύ από το να γίνει θηλιά, déjà vu. Όταν μάθεις να περπατάς, τότε δεν είναι δύσκολο και να τρέξεις, αν όμως θέλεις να πετάξεις τότε θα πρέπει απαραίτητα να χτυπήσεις τα φτερά σου κόντρα στον άνεμο.

* Τίτλος τραγουδιού: Déjà vu, Iron Maiden
 
Graphic Designer | aggeliki.mk@gmail.com
"Πολίτης της Κυριακής" | "Παράθυρο" 03.09.17
 #Γραφιστορίες #108